homoseksualiteit

[Marnix]

Dat klopt natuurlijk ook. Geen enkele groep gelovigen is een monoliet. Is de nuance misschien dat het bestaan van God als feit wordt gezien, maar het aannemen van Jezus een keuze? Dat zou ik me wel kunnen voorstellen in ieder geval.

Ik denk dat het voor een deel ook gewoon per situatie verschilt. Aan de ene kant heb je een theologische discussie: Bekeer je je of bekeert God je? Ik denk dat beiden waar zijn, het is een wisselwerking die bij God begint. Als God niet werkt was er helemaal geen bekering mogelijk geweest. Hij maakt het mogelijk en hij overtuigt je daar ook van. Mensen die zich bekeren zeggen doorgaans: Ik zette die stap want ik had ontdekt dat God daarvoor al zoveel stappen had gezet. Het is een beetje alsof je verliefd op iemand wordt en ja, je moet dan wel naar die persoon toegaan maar je bent door die ander allang tot de overtuiging gekomen: Met die persoon wil ik de rest van mijn leven delen. Zoiets. De Bijbel zegt:

Wij hebben Hem lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. Dat vat het denk ik wel mooi samen. Dat is een keuze maar ook die keuze begint bij Zijn liefde. (wat trouwens wel wat anders is dan: Je kunt niets doen, het gaat vanzelf, daar geloof ik niet in)

[Mortlach]

Dat is inderdaad mooi verwoord en een mooie manier om ernaar te kijken.

We zijn wel enigszins afgedwaald, dus hopelijk kunnen we terugkeren naar het onderwerp.

In het antwoord op deze vraag: https://www.refoweb.nl/vragenrubriek/32 ... ohuwelijk/ staat het volgende:

"Terecht zegt u dat Jezus zondaars opzocht om hen tot bekering te roepen. Maar in de geschiedenissen die ik noem, valt op dat Hij dat niet expliciet doet. Tegen geen van beide personen zegt Hij zoiets als: u moet zich bekeren van uw zonden. Dat zowel Zacheüs als de Samaritaanse vrouw zich ondertussen wel degelijk bekeren, lijkt meer het gevolg van het feit dat Jezus hen liefdevol bejegent dan van een expliciete veroordeling van hun levensstijl. Ik denk dat hier een parallel ligt. Een liefdevolle bejegening kan méér (geestelijk) effect hebben dan een expliciete veroordeling.

...

Zo kán het bijwonen van een homobruiloft lijken op een ondersteunen daarvan, terwijl het dat niet is. Het verschil heeft ermee te maken hoe transparant je bent (geweest) over jezelf en jouw principes. In mijn artikel Genodigde voor een homobruiloft geef ik aan dat je moet voorkomen dat het trouwkoppel jouw aanwezigheid ziet als een instemmen met de principes daarachter. Als het goed is, wéét het homokoppel al hoe je er zelf in staat."

Ik zie hier toch weer de bekende spagaat, en het lijkt erop dat gezegd wordt dat je een homohuwelijk kunt bijwonen, zolang de huwelijksgangers maar weten dat je het niet met hun huwelijk eens bent, in de hoop dat ze door je liefdevolle bejegening tot bekering komen.

En ik denk dan, okee, hoe ziet dat er dan uit? Dat het kersverse echtpaar gaat scheiden en weer alleen door het leven gaat? Dat zou ik een heel onprettig idee vinden: een huwelijk bijwonen in de hoop dat het maar zo snel mogelijk stukloopt!

Ikzelf zou iemand waarvan ik weet dat ze niet achter mijn keuze staan en niet samen met mij gelukkig kunnen zijn simpelweg niet uitnodigen, maar dat ben ik.

[Marnix]

Dat is inderdaad mooi verwoord en een mooie manier om ernaar te kijken.

We zijn wel enigszins afgedwaald, dus hopelijk kunnen we terugkeren naar het onderwerp.

In het antwoord op deze vraag: https://www.refoweb.nl/vragenrubriek/32 ... ohuwelijk/ staat het volgende:

"Terecht zegt u dat Jezus zondaars opzocht om hen tot bekering te roepen. Maar in de geschiedenissen die ik noem, valt op dat Hij dat niet expliciet doet. Tegen geen van beide personen zegt Hij zoiets als: u moet zich bekeren van uw zonden. Dat zowel Zacheüs als de Samaritaanse vrouw zich ondertussen wel degelijk bekeren, lijkt meer het gevolg van het feit dat Jezus hen liefdevol bejegent dan van een expliciete veroordeling van hun levensstijl. Ik denk dat hier een parallel ligt. Een liefdevolle bejegening kan méér (geestelijk) effect hebben dan een expliciete veroordeling.

...

Zo kán het bijwonen van een homobruiloft lijken op een ondersteunen daarvan, terwijl het dat niet is. Het verschil heeft ermee te maken hoe transparant je bent (geweest) over jezelf en jouw principes. In mijn artikel Genodigde voor een homobruiloft geef ik aan dat je moet voorkomen dat het trouwkoppel jouw aanwezigheid ziet als een instemmen met de principes daarachter. Als het goed is, wéét het homokoppel al hoe je er zelf in staat."

Ik zie hier toch weer de bekende spagaat, en het lijkt erop dat gezegd wordt dat je een homohuwelijk kunt bijwonen, zolang de huwelijksgangers maar weten dat je het niet met hun huwelijk eens bent, in de hoop dat ze door je liefdevolle bejegening tot bekering komen.

En ik denk dan, okee, hoe ziet dat er dan uit? Dat het kersverse echtpaar gaat scheiden en weer alleen door het leven gaat? Dat zou ik een heel onprettig idee vinden: een huwelijk bijwonen in de hoop dat het maar zo snel mogelijk stukloopt!

Ikzelf zou iemand waarvan ik weet dat ze niet achter mijn keuze staan en niet samen met mij gelukkig kunnen zijn simpelweg niet uitnodigen, maar dat ben ik.

Ik snap je punt hoewel ik het antwoord las en in eerste instantie dacht: Best een mooi antwoord. Maar misschien niet zo voor deze casus. Maar ik denk niet dat de predikant wil zeggen dat bekering hier overeenkomt met scheiden en dat je daar maar op moet hopen.Dat is inderdaad waar het antwoord mank gaat want Zacheus stopte met afpersen / zelfverrijking bijvoorbeeld. De Samaritaanse vrouw is denk ik wel een mooier voorbeeld. Jezus geeft aan dat ze al 5 mannen heeft gehad en de man waar ze nu bij is haar man niet is. Toch lees je nergens in haar bekeringsproces dat Jezus zegt: En nou moet je bij hem weg of dat ze haar man verlaat. Stel, je trouwt als man met een man of als vrouw met een vrouw en komt tot geloof, is de opdracht dan om te scheiden? Ik vraag het me sterk af. Misschien komt dat ook wel omdat ik niet tegen zulke huwelijken ben maar buiten dat, als je dat wel bent, moet je dan scheiden van je geliefde? En zo nee, als je dan niet voor huwelijken tussen mensen van hetzelfde geslacht bent maar je gaat er toch naartoe omdat een vriend, familielid of wie dan ook een andere keuze maakt dan jij zou maken, moet je dan wegblijven? Geen contact meer hebben met die persoon? Dat vind ik het mooie van het antwoord. Als een vriend een andere keus maakt dan jij zou doen, zeg je dan de vriendschap op? Ik denk dat je dan een slechte vriend bent.

Daarom snap ik ook van de andere kant wel dat je ook mensen uitnodigt die het niet met je keuze eens zijn maar tegelijkertijd wel er voor je wil zijn.

Waar ik me altijd wel over verbaas is dat als het om een homoseksuele relatie gaat, dit altijd een enorm ding is maar ik hoor zelden de vraag of je naar een bruiloft van mensen mag gaan die niet geloven. Blijkbaar hebben mensen het gevoel dat als ze bij een bruiloft van homoseksuele mensen zijn met hun levenswijze instemmen maar als je bij een bruiloft van seculiere mensen zijn stem je daarmee er toch ook niet mee in dat God niet bestaat? Mensen doen altijd alsof seksuele dingen (en met name homoseksuele) de ergste zonde is die er bestaat terwijl als je het al als zonde ziet, er doorgaans heel weinig schade mee wordt berokkend.