elbert schreef:Je kunt natuurlijk deze paper aanvechten door allerlei niet ter zake doende argumenten naar boven te halen ("niet gezaghebbend", "de auteur is anti-LGBTQ"), maar dat vind ik niet zo interessant.
Niet ter zake doende argumenten? De bias van de auteur en blijkbaar niet kunnen worden geaccepteerd door serieuzere journals - duidend op de lage kwaliteit van de paper - vind je niet ter zaken doende?
Op argumenten die er wel toe doen, ben ik best bereid om daarnaar te kijken,
Top, uit de eerste link die ik plaatste:
"The study measured a single binary variable to determine if gender-affirming care impacts transgender youth negatively:
did this person have any contact with specialist-level psychiatric services, yes or no? If a person had even a single contact with a specialist-level psychiatric service, they were recorded as needing psychiatric care. Notably, the study calls this variable “need for specialist-level psychiatric treatment”—but the registry it draws from, the Care Register for Health Care,
records visits, not treatments, and the study itself notes this limitation:” A limitation of this study is that more detailed information on patients' reasons for using the psychiatric services could not be analysed.”
What this means in practice is that
a single specialist referral generated by a routine monitoring appointment registers identically in this dataset to a psychiatric hospitalization. An external psychiatric evaluation prompted by a flag at a quarterly check-in—even one that clears the patient entirely—counts the same as an emergency crisis intervention. The study excludes the gender identity team's own appointments, but the web of downstream referrals those appointments generate is fully counted.
This is because Finland's gender identity services for minors are not housed in a general medical setting—they are located within the departments of adolescent psychiatry at both Tampere and Helsinki University Hospitals. The assessments are conducted by psychiatric teams: an adolescent psychiatrist, a psychiatric nurse, a social worker, and a psychologist. In other words, the gender care pathway in Finland IS a psychiatric pathway and deeply enmeshed with the psychiatric system. Patients were monitored every 3-6 months during hormone treatment, and at each check-in, clinicians actively screened for psychiatric concerns.
Any flag—however minor—could generate a referral to separate specialist psychiatric services outside the gender identity team. Those referrals are not excluded from the study's outcome variable, even if the specialist evaluation found no disorder at all.Notably, most transgender youth in the program will be subject to psychiatric appointments, both before, during, and after the “index date.” Anything found during these appointments will require continued care and evaluation. This is a textbook case of surveillance bias—a well-known problem in epidemiology where a group under clinical observation appears sicker than a comparison group simply because they are being watched more closely. Trans youth in Finland’s gender care system are, by design, in constant contact with psychiatric services.
...
Even a referral that results in the patient
being cleared of any psychiatric issue counts identically to a psychiatric hospitalization in this binary measure."
Dus als je wordt doorverwezen en de psychiater zegt "nee, niks aan de hand!" dan telt deze studie je als
positief geval. We gaan verder...
"
Another major flaw is the study’s choice of “index date”—the point in time around which the entire before-and-after comparison is built. The study sets this date at a [u]patient’s first appointment at the gender identity clinic. This is not when treatment began. In Finland’s highly restrictive system, the assessment process and psychiatric care can and does stretch over multiple years. Patient accounts from Kaltiala’s own clinic describe years-long diagnostic processes before any treatment decision is made.
The study’s own methods section reveals that the authors had the tools to fix this. It states that hormonal treatment was identified through the Social Insurance Institution’s records of prescription medication purchases. If the authors used these records to determine who received hormones—which is how they defined their treated and untreated groups—they necessarily had access to when those prescriptions were first filled. They could have anchored the before-and-after comparison to the actual start of treatment rather than the clinic door.
They chose not to."
Huh, je zou je kunnen afvragen waarom...
"There is another important dimension to the psychiatric contact increase that goes beyond surveillance bias:
the likelihood that Kaltiala’s clinics and the assessment process itself are generating psychological distress that would require psychiatric care.
Multiple former patients have described the experience at her clinic as abusive. Patient accounts collected by Finnish LGBTQ+ publication Kehrääjä and reported by this publication paint a disturbing picture.
A 13-year-old trans girl, identified as “Milla,” was asked by a male doctor in a room with three unfamiliar adults to describe what she thought about her naked body while looking in a mirror. When she began to cry, the staff was reportedly confused by her reaction.
The same patient was pressured to discuss her erections and urination with strangers.
Another patient was asked to “describe to me how you masturbate”—a question rooted in the discredited theory that transgender identity is a sexual fetish. Multiple families reported that their children were systematically called by birth names and referred to by their sex assigned at birth throughout the process, even after legal name changes and even when the child had been living in their gender for years. One mother told Kehrääjä that her daughter was treated as a “cisgender boy” by the clinic from start to finish.
A trans boy identified as “Mikko” was denied a diagnosis after years in the system
because his hobbies were deemed “too girlish” and that he would be “too short” for a man and warned at every appointment that the process “could be terminated at any time.” One family described the entire approach as a search for reasons the child could not possibly be transgender: “It feels like the whole process is about searching for various reasons why the child is transgender.
The option that transgender identity could be an innate, unchangeable trait is considered only as a last resort.” When one family obtained a legal diagnosis and prescription for puberty blockers from a private doctor,
the clinic reported them to child protective services and filed a criminal complaint. No legal consequences resulted, but the clinic terminated the patient’s care.
These are the clinics that generated the data in this study—and the psychological harm caused by these practices would itself register as exactly the kind of specialist psychiatric contact the study measures as its outcome variable."
Als 13-jarige aan wildvreemden moeten vertellen hoe je masturbeert, of worden aangegeven bij de kinderbescherming, ja, dat levert wel stress op ja. Wat? Stress?! Hop naar de psychiater - die vervolgens geen enkel probleem vaststelt - en in de positieve categorie voor de percentages.
Inhoudelijk genoeg zo?
maar dit is niet het enige paper waar ik naar kan verwijzen of de enige wetenschappers die ik aan kan halen. Wat je probeert te doen, is elke vorm van kritiek op genderbehandelingen de kop in te drukken door te stellen dat het een soort van creationisme zou zijn die door de anti-translobby wordt gepromoot en die dus verwerpelijk is. Maar dat is klinkklare onzin.
Er wordt weldegelijk een valide wetenschappelijk debat gevoerd en wat je niet kunt doen, is de kant waar je het niet mee eens bent, te betichten van een soort van kwakzalverij.
Er zijn in de wetenschap namelijk 2 stromingen: de ene omarmt genderbehandelingen en de andere is kritisch. Het is wat gechargeerd, maar het klopt denk ik wel.
Kritiek, ik ben DOL op kritiek. Maar dit en je volgende stukje was een flashback naar de anti-vaxxers; die waren ook allemaal alleen maar "kritisch" - ken je Vereniging Kritisch Prikken nog? Die waren niet kritisch, ze waren tegen.
Maar als je dat niet hard kunt maken, dan verschuil je je maar achter het idee van "Kritisch" en als anderen daar wat over durven te zeggen, dan word je de kop ingedrukt. Een volslagen transparante, zwakke tactiek.
Nogmaals, ik ben dol op kritiek omdat dat het proces beter maakt. Maar ik ben niet dol op mensen die "kritisch" zeggen terwijl ze "anti" bedoelen. Ik wil oprecht geloven dat jij echt kritisch bent en niet anti, maar alleen jij weet of dat ook zo is.
Ook Nederlandse en internationale wetenschappers zetten bijvoorbeeld vraagtekens bij genderbehandelingen en dan met name de Dutch Protocol. Ik noem er een paar, die in
deze Zembla uitzending worden genoemd:
- Gerard van Breukelen, hoogleraar methodologie aan de Universiteit van Maastricht.
- Riittakerttu Kaltiala, een Finse hoogleraar psychiatrie van de Universiteit van Tampere
- Mikael Landén, hoogleraar psychiatrie van de Universiteit van Göteborg
Die Kaltiala is precies de auter van die Finse paper die je aanhaalde. Zie boven voor mijn visie op haar werk.
Opvallend is dat nogal wat kritische wetenschappers niet met naam en toenaam willen worden genoemd, omdat dat "slecht voor hun carriere zou zijn".
Man o man, en je vraagt me af waarom ik de vergelijking met antivaxxers en creationisten maak. Als je denkt dat dit soort complotdenken jouw punt versterkt, dan heb je het toch echt jammerlijk mis.
Jij verwijst naar de "anti-translobby", maar ik breng daar tegenin dat de translobby minstens zo actief en sterk is en bona fide wetenschappers het zwijgen op wil leggen.
Kom maar op met die bonafide wetenschappers die door de translobby het zwijgen worden opgelegd. Kaltiala is dat in ieder geval niet.
Daarbij vind je blijkbaar dat je geen kritische vragen mag stellen bij genderbehandelingen omdat degenen die transgender zijn dan gekwetst zouden worden en aangezien zij in jouw ogen al genoeg leed hebben meegemaakt, mag je eigenlijk nooit kritisch zijn hierop. Een houding van "hoe durf je kritiek te hebben op zorg voor mensen die al zoveel hebben meegemaakt".
Kortom: kritiek is taboe en iedereen die wel kritiek heeft, is blijkbaar transfoob. Maar ik heb wel kritiek en laat me niet afschepen met emotioneel gedreven argumenten dat dat niet zou mogen.
Nogmaals, ik ben niet tegen kritiek; ik ben tegen het idee van kritiek misbruiken. En nogmaals, alleen jij kunt van jezelf weten of je oprecht kritisch bent, of gewoon anti maar dat niet durft toe te geven.
Ik zou je namelijk willen aanraden om de uitzending "Transitiespijt" eens te bekijken. Over leed gesproken: mensenlevens die kapot zijn gemaakt door verkeerde transitiezorg. Daar mogen we het niet over hebben? Dat zou pas echt erg zijn wat mij betreft.
De uitzending is hier te zien en als jij die nou bekijkt, dan kijk ik die van Abigail Thorn.
Dan kunnen we hopelijk een wat vruchtbaarder gesprek hierover hebben in plaats van het wegzetten van elkaar.
Zodra ik op Verstuur hebt geklikt, ga ik hem kijken. Beloofd is beloofd.
Want je doet alsof ik tegen elke vorm van transgenderzorg ben, maar dat klopt niet.
Oké, nu komen we ergens. Op welke vormen van transgenderzorg - met name voor jongeren - ben je niet tegen?
Ik vind met reden dat die zorg pas onomkeerbare stappen kan doen bij volwassenen die een weloverwogen keuze kunnen maken (en ook dan is het een moeilijke keuze) en niet bij jongeren die door hun hormonen, hun sociale omgeving en hun hersenontwikkeling dat nog niet kunnen doen. En dat vind ik omdat schrijnende gevallen zoals die in de "Transitiespijt" uitzending voor het voetlicht komen, als het even kan moeten worden voorkomen. Volwassenen kunnen daarbij wat mij betreft de keuzes maken die ze nodig vinden, maar bij kinderen trek ik een grens omdat zij die keuzes nog niet kunnen maken. Het argument dat het zo lang duurt totdat ze 18 zijn, is wat mij betreft geen geldig argument om daar anders over te denken.
Oké, niemand wil schrijnende gevallen. Gelukkig is het aantal spijtoptanten van
genderoperaties, niet eens het voortraject,
ontzettend laag met 1% (95% CI <1%–2%). Dus wat jij hier zegt, is dat je om die ene persoon te beschermen, je de 99 anderen de kans wilt ontzeggen. Dat vind ik schokkend.
En dat is dus precies wat ik bedoel met "kritisch" zeggen maar "anti" bedoelen. De puberteit doorlopen zorgt ervoor dat de ingrepen naderhand veel drastischer moeten zijn, en dat weet jij ook; En als een kind vanaf zijn 4de jaar zegt "ik ben een jongen" en op zijn 12de nog steeds, dan vind ik het niet onredelijk om daar wat mee te doen. Jij lijkt te zeggen dat dan "nee, je moet nog 6 jaar wachten tot je lijf alle veranderingen heeft ondergaan die je niet wilt en die we daarna met veel drastischere ingrepen weer enigszins ongedaan moeten maken."
En ik neem aan dat je dus ook tegen geslachtsoperaties op
interseks peuters bent (sorry, kritisch), gewoon even voor mijn beeld.
