Angst in grote kerkdiensten

[Lalage]

Eerlijk gezegd krijg ik het er benauwd van als ik lees dat je je nu al voor de rest van je leven vast wilt leggen.

Inderdaad, van kerk wisselen kan heus nog altijd, of je nou verhuist of niet.

Trouwen is al een grote stap, richt je daar maar op!

[Marnix]

Hi,

Dank voor alle reacties! Zonder te veel in detail te treden kan ik de oorsprong van het probleem wel naar een aanleiding terugbrengen, wat een soort trauma was.

Daarnaast ben ik natuurlijk wel een goede broeigrond voor zulk soort dingen; ik heb me altijd al heel veel aangetrokken van wat andere mensen zouden denken van me. Bijvoorbeeld, ik kom veel minder in mijn ouderlijke kerk vanwege studie ver weg en een vriendin met eigen gemeente, en dan ging ik voor anderen nadenken (je weet wel, die strenge oudjes) wat ze van mij dachten, waarom ik er zo weinig was etc.

Dus, mijn karakter is niet perse angstig maar wel onzeker, denk ik!

Aangaande het wisselen na inzichten; in mijn hoofd werkt dat gewoon niet lekker. Ik wil er zo goed over hebben nagedacht dat we zeer waarschijnlijk trouwen in de gemeente waar we blijven. We hebben nog ongeveer een jaar om ons voor te bereiden op ons huwelijk, en in dat jaar, zo voelt het, word ik meer en meer opgejaagd om een knoop door te hakken. Soms heb ik het gevoel dat ik deze keuze niet kan dragen, dat we er niet uitkomen, niet vanwege verschillende doctrine maar alleen omdat dit issue ons van verschillende kerk bezoeken weerhoudt.

Ik vind het kiezen van een kerk ook lastig omdat de schoonfamilie kant nooit echt goed zal vinden. Zij vinden alles wat wij overwegen zwaar, en liefst zouden wij naar HHK gaan.

Dus ja, in deze opmaat naar trouwen word ik kortweg door best veel dingen getriggerd. Misschien heb ik deze uitdagingen lang uitgesteld en is deze stress de manier hoe het zijn weg naar de oppervlakte vindt.

Wat gaat je meer rust / minder stress opleveren, de keuze zo lang mogelijk uitstellen omdat je het niet fout wil doen, of juist een knoop doorhakken?

Ik hoop enorm voor je dat je wat bevrijd mag worden van oordeel, van wat anderen over je zouden denken. Dat je mag ontdekken dat je geliefd bent en gewaardeerd door God, door mensen die om je geven. En wat de rest er dan van denkt, dat is hun probleem en niet dat van jou. Volkmaakte liefde sluit angst uit, ik hoop dat de liefde die jullie samen gaan bezegelen daarbij helpt en de liefde voor God helemaal. Als Adam en Eva bij elkaar komen lees je ook: "Daarom maakt een man zich los van zijn vader en moeder en hecht zich aan zijn vrouw en ze zullen samen één lichaam zijn".
Dat losmaken heeft er ook mee te maken dat je zelfstandig bent geworden en je je eigen keuzes kan maken. Ik hoop dat je je dan ook wat los kan maken van wat je schoonfamilie bijvoorbeeld van je vindt. Als jullie met God je keuzes maken hoop ik dat jullie ook vertrouwen krijgen om te zeggen: Jullie mogen je mening erover hebben maar dit bepalen we nu zelf en wij doen het zo. Laat mensen maar denken dat je niet zo vaak in de kerk komt (als ze dat al denken), jij weet dat je ondanks de innerlijke strijd er toch vaak bent en dat is moedig. God kent je hart.

Succes met de voorbereidingen en het doorhakken van knopen, succes met het krijgen van meer vertrouwen in jezelf en als het je niet alleen lukt, vraag hulp. Dat is niets om je voor te schamen!

[svv]

Omdat ik mijn topic langere tijd inactief liet en een beetje off topic ga, een nieuwe introductie:

Mijn vriendin en ik hopen binnenkort onze studie af te ronden. We hebben nu zo'n 5 jaar een relatie. Tijdens onze relatie hebben we veel over het geloof en de kerk gepraat, en wij kunnen gelukkig in veel zaken overeenstemmen. Ook weten wij waar we zeer waarschijnlijk kunnen gaan wonen. Dan rest nog in die regio een geschikte gemeente vinden; dat zal ook makkelijk zijn, er zijn er genoeg in de buurt.

Nu is er een uitdaging die wij meedragen (vooral ik): ik heb al wat jaren een angst om in kerkdiensten te zitten. Ik krijg een soort paniekaanvallen omdat ik het gevoel heb niet weg te kunnen/mogen (vanwege de sociale "starheid" die sommige gemeentes kenmerkt. Weglopen=aangekeken worden) dit wordt gelukkig beter, en ik heb ook al wat hulp hiervoor gezocht. Toch wil ik nog wat meer hulp op een pastoraler vlak.

Graag zouden wij dus snel trouwen, omdat we daar simpelweg erg aan toe zijn intussen. Maar ik heb nogal angst voor de trouwdienst. Daarbij koppel ik aan het trouwen ook gelijk een belijdenisdienst die ik impliciet beloof. Ik zou graag belijdenis doen, maar hier is de angst nog groter; de hoeveelheid mensen die normaliter komt, het in de belangstelling staan etc. benauwt me en geeft me al paniek als ik hieraan denk.

Het advies om hulp te zoeken heb ik gevolgd, en heeft ook wat geholpen. Mijn vraag is nu: het voelt alsof de toekomst voor me vastgelegd is. Ik moet trouwen (wil ik ook graag), daarna moet ik belijdenis doen, en omdat ik bang ben voor die diensten moet ik dus eerst therapie volgen alvorens deze (in principe mooie) diensten "uit te zitten". Ik voel me hier niet goed bij. Ik heb het idee dat ik vastzit, mijn vriendin hier uiteindelijk pijn mee ga doen omdat ik de druk niet kan verdragen van de verplichtingen (terwijl zij juist liever ziet dat ik ook met vreugde hiernaar uitkijk), en bovenal doet mijn visie hoe ik beide plechtigheden zie totaal geen eer aan de inhoud. Wat moet ik hiermee? Ik wil zo graag gewoon trouwen en deze zorgen niet hebben maar het voelt alsof het nooit weggaat.

Ik besef me dat de info van hierboven (groten)deels overlapt met eerdere berichten van mij. Desalniettemin laat ik staan wat ik heb geschreven, scheelt me ook aanpaswerk!

[Erik1960]

Je schrijft dat je hulp wilt op een pastoraler vlak. Waar zou je hulp bij willen? En hoe moet die hulp er uitzien?