Op de website staat een artikel over of je wel of niet een lesbisch huwelijkspaar feliciteert met hun huwelijk. Ik hang de stelling aan dat de kijk die onze kerk heeft op homoseksualiteit dezelfde weg zal gaan als onze verhouding tot slavernij. Het weerhoud mij niet van een oprecht geloof, het weerhoud mij wel van oprechte liefde voor alle mensen in onze kerk. Als ik hoor hoe men spreekt over homoseksualiteit... dan kun je volgens sommigen beter je vrouw slaan.
Wat me vooral zo tegenstaat is dat men homoseksuelen met het grootste gemak liefde ontzegt voor de rest van hun leven. Terwijl wij, keurig getrouwde echtparen, weten hoe fijn het kan zijn om iemand te hebben waarmee je je leven kunt delen, een luisterend oor te hebben van iemand die jou door en door kent, iemand om mee naar huis te fietsen na een etentje bij vrienden, om de triviale dingen van het leven mee te delen, om getroost te worden als je verdrietig bent, iemand te hebben die je een spiegel voorhoudt als je vuurspugend thuis komt om een nare actie van een collega. En ook om samen mee in bed te liggen, om samen mee te bidden, om samen het leven aan te gaan, om een vakantie uit de zoeken of een nieuwe keuken.
Natuurlijk gaan weduwen of weduwnaars ook alleen door het leven, en we hebben in onze omgeving allemaal alleengaanden die de ware gewoon niet tegengekomen zijn, of die het prima vinden om alleen te leven. Maar we leggen het ze niet op! We bidden zelfs voor ze dat ze iemand vinden om hun leven mee te delen. We weten dus heus wel hoe eenzaam het leven alleen kan zijn. Stel je voor dat jouw kind je komt vertellen dat hij of zij homo of lesbienne is, hoe zou je dan willen dat je zelf reageert en hoe zou je willen dat je kind zijn of haar leven inricht?
