Angst in grote kerkdiensten

[svv]

Sinds een aantal jaar heb ik een angstpatroon opgebouwd voor specifieke sociale settings. Het is een angst om plots ziek/misselijk te worden in een sociale omgeving (examenzaal, vol OV, kerkdienst) omdat je hier niet uit weg kan of raar wordt aangekeken als je ineens wegloopt (althans dat is hoe ik dat interpreteer). De angst is een soort zelf vervullend, omdat ik door de stress van de angst juist een soort misselijkheid ervaar (die overigens nooit resulteert in daadwerkelijk overgeven)

In examens en OV is dit door de jaren heen gelukkig door vrijwillige blootstelling veel beter geworden, en ook in de thuiskerken van mij en mijn vriendin. Ik heb echter wel heel veel last van het bezoeken van onbekende kerken, waar ik op voorhand al angst opbouw omdat ik dan het kerkgebouw niet ken, ergo niet weet hoe ik weg kan als ik dat wil, of dat ik de route wel weet maar heel erg langs het zicht van de gemeente moet lopen. In onze refogemeentes helpt het idee van een strakke "stugge " kerkorde mij dan ook niet omdat ik daardoor bang ben makkelijk op te vallen.

Dit ervoer ik vooral in de belijdenis en trouwdienst van een familielid. Sinds dat moment is de vrees voor mijn eigen trouwdienst en vooral belijdenisdienst (veel mensen, vooraan in de spotlight etc.) erg groot, mijn vriendin en ik zoeken namelijk ook een nieuwe gemeente waar we beiden de inhoud onderschrijven. Mijn vriendin en ik willen graag trouwen, maar ik ben puur vanwege deze fobie bang voor die dag. Wel wil ik de inhoud/doel van de trouwdienst en belijdenis van harte onderschrijven, overigens!

Het vervelende is dan dat bij het zoeken naar een nieuwe gemeente, ik bijna meer let op het formaat van de gemeente en de vorm van het kerkgebouw dan op de zaken die er toe doen! Het geeft me een gevoel van wanhoop dat ik niet uitzie naar trouwen en belijdenis, puur vanwege een angstpatroon. Naast het psychologische advies (dit heb ik al opgevolgd), weet ik niet wat ik hiermee moet. Wij willen graag trouwen maar ik heb het gevoel dat ik dat moeilijk maak vanwege angst naar nieuwe kerken te gaan etc.

Ik weet niet zo zeer wat mijn vraag concreet is; ik ben gewoon benieuwd hoe men hierop reageert!

[Erik1960]

Ik weet niet wat je bedoelt met ‘pscychologisch advies opgevolgd’. Maar het lijkt me dat je een angst hebt ontwikkeld die goed behandelbaar is. Misschien nog eens met je huisarts overleggen of die je kan verwijzen?

[tulp]

Mijn eerste reactie is ook: ga naar de huisarts en laat je doorverwijzen.
Met een fobie kun je heel goed naar Eleos bijvoorbeeld.

Er zijn mensen die zich in een grote gemeente als een vis in het water voelen en er zijn ook mensen die beter tot hun recht komen in een kleinere gemeente. Samen met je behandelaar kun je uitzoeken wat het beste bij jou past en of dat wel of niet door angst gedreven is.

Dit is niks om je voor te schamen hoor, bel de huisarts even voor een afspraak en vraag om een verwijzing dan ben je er het snelst van af.
Het zou jammer zijn als dit jullie voorpret in voorbereidingen voor jullie huwelijk bederft.

[Marnix]

Ik zou ook zeggn: Zoek er in de eerste plaats hulp bij. Het komt best veel voor, ik ken verschillende mensen die om vergelijkbare redenen niet zo graag naar een kerkdienst gaan of gingen. Tegelijkertijd is het ook best goed te behandelen want als je er goed naar kijkt is het probleem vaak minder groot dan het in je hoofd geworden is. Daarnaast is het vaak ook schaamte wat je weerhoudt om er iets mee te doen terwijl dat niet hoeft. Als je in een nieuwe gemeente in de nieuwsbrief of zo even een stukje schrijft met: Wij zijn die en die. "Ik heb soms moeite met in de kerk zijn dus ik zit wat achterin en loop misschien soms daarom even weg" denk ik niet dat mensen daar moeilijk over gaan doen of je er heel raar op aankijken. Dus wees gewoon transparant over, volgens mij scheelt dat al heel veel. Als je ergens te gast bent is dat misschien iets anders, maar gewoon dicht bij de uitgang gaan zitten is prima, mocht je dan weg willen, doe dat gewoon.

Dat voor de korte termijn. Voor de lange termijn: Zoek dus hulp, dit soort dingen zijn te behandelen en dat geeft bijna altijd verbetering, wat fijn voor je is. Waarom zou je het niet doen? Je moet dan accepteren dat je een bepaalde fobie hebt en daar hulp bij nodig hebt maar dat weet je toch al van jezelf en bovendien, jij kan dat ook niet helpen dat je dat hebt. Niets dus om je voor te schamen.

Succes!