"Waarom ik niet (meer) geloof"

[JeeWee]

Vooraf: Mensen die niet van lange stukken houden, moeten er maar niet aan beginnen.
Want dan lopen we het risico dat je slechts reageert op een deel van het verhaal.

Hieronder plaats ik het verhaal van een Facebook vriend dat hij dit weekend plaatste.
Lees het eens, herkauw en kijk of je iets herkent en er wat mee kunt.
En misschien ook wel hoe we kunnen voorkomen dat we zelf in z'n situatie komen of anderen hier in brengen...

Waarom ik niet (meer) geloof

"Het moest er toch maar een keer van komen om wat woorden op papier te zetten over bovengenoemde titel. Maandenlang al spoken er talloze gedachten door mijn hoofd om over dit onderwerp te schrijven. Wellicht is dat versterkt na het lezen van het boek ‘Knielen op een bed violen’ van Jan Siebelink. Alhoewel, ik heb het boek nog niet eens uit. Ik heb het naast me neergelegd. Wat is dat boek ongelofelijk confronterend. Nooit geweten dat een boek zo kon inslaan als een bom. Het was zo herkenbaar dat ik niet meer verder durf(de) te lezen. Gevoelens van 20 jaar terug beleefde ik opnieuw.

Voor de mensen die mij wat beter kennen, weten dat ik protestants-christelijk ben opgegroeid. Niet alleen thuis kwam het geloof ter sprake en werd het met de paplepel ingegoten, ook volgde ik les op een christelijke basisschool en later werd dat voortgezet via het reformatorisch voortgezet onderwijs. Nu is daar op zichzelf natuurlijk niets mis mee, ware het dat er voor andere opvattingen of levensvisies eigenlijk geen ruimte was. Ik kom er steeds meer achter hoe mijn leven eigenlijk gebaseerd is op angst. Versterkt door een christelijke opvoeding en levenswandel. Toen ik me destijds begon los te worstelen van mijn conservatieve christelijke opvattingen, dacht ik mijn vrijheid te vinden in het volle evangelie geloof. Ik dacht eindelijk van alle wetten en regeltjes af te zijn. Totdat ik er na een aantal jaren achter kwam dat dit niet helemaal het geval was. Het volle evangelie geloof was misschien nog wel meer beknellend dan de behoudende gereformeerde opvattingen. Nu ik een aantal jaar eigenlijk niet meer naar de kerk ga, kom ik erachter wat het allemaal eigenlijk met me heeft gedaan. Ben ik eigenlijk wel de persoon die ik wil zijn of ben ik slechts gevormd door hetgeen mij is geleerd en dat ik mezelf heb aangepraat?

Voor de mensen die een beetje thuis zijn in het christelijke wereldje: ik heb mijn leven destijds echt aan Jezus gegeven. Mijn gehele ziel en zaligheid heb ik ingezet voor het koninkrijk van God. Niets is er meer van over. Wat rest is alleen angst, twijfel en leegte. De tijden dat ik op straat vurig evangeliseerde, liggen inmiddels al ruim 10 jaar achter me en het lijkt erop alsof ik nog steeds niet weet wie ik ben. Zelfs niet na een zwerftocht langs talloze kerken. Is het verhaal van Jezus waar ik altijd zo in geloofde nu daadwerkelijk waar of heb ik altijd in een sprookje geloofd? Is het de eerste liefde die ik ben kwijtgeraakt of is het voorgoed voorbij?

Laatst las ik de bekende toespraak van Bertrand Russell ‘Waarom ik geen christen ben’. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mezelf zo herkende in het verhaal. Hij benoemde zaken in zijn essay die ik ook voel, maar misschien eigenlijk niet zo durf te benoemen. Bang voor wat ik er door kwijtraak, maar misschien nog wel meer voor het oordeel dat me daardoor treft. Meer en meer kom ik erachter dat er van het oude vertrouwde geloof van vroeger bar weinig meer overblijft. Het spat dagelijks als een zeepbel uiteen.

Ik kom steeds meer tot de overtuiging dat geloven in God eigenlijk helemaal niet zo fijn is als wordt voorgehouden. Het leven is van zichzelf al verdraaid lastig, laat staan hoe je omgaat met een religie die je ten diepste aanpraat dat je er eigenlijk niet toe doet, dat je door en door slecht bent en dat je enige houvast in het leven Jezus is. Nu heb ik van mezelf al een wat angstige persoonlijkheid (zeg maar gerust heel veel), maar je kunt je misschien voorstellen dat ik door zoiets nog veel banger ben geworden. Geloven in God is eigenlijk een manier geworden om de angst voor het hier en nu in stand te houden. Althans, zo voelt het voor mij.

Om je een voorbeeldje te geven… Ik heb verschillende keren in het ziekenhuis gelegen vanwege hartritmestoornissen in de afgelopen 2 jaar. Nood leert bidden zegt men. Dat klopt. Ik heb in die periodes God gesmeekt om me te laten leven. Zo bang was ik. Panisch zou je het ook wel kunnen noemen. En waarom? Alleen maar omdat het geloof me heeft geleerd God te vrezen. En hoewel ik al langere periode geen kerk meer van binnen heb gezien, heeft die angst zich geworteld door het jarenlang inprenten van beangstigde, veroordelende en bestraffende theorieën. Welke keuze ik ook maak, als ik heel eerlijk ben, dan baseer ik die vaak op angst. Als ik dit doe, dan gebeurt er dat. Misschien ken je dat ook wel.
Soms ben ik zo jaloers op Roy, mijn vriend, die heeft die geloofsrugzak niet. Dat lijkt me soms zo bevrijdend.

Weet je, ik geloof best dat Jezus heeft bestaan, maar ik vraag me ten zeerste af of we elkaar niet aan het gek maken zijn met onnodig veel ballast. Neem bijvoorbeeld de bijbel. Een schitterend boek, werkelijk waar. Er staan ontzettend veel prachtige dingen in die troost bieden of inspiratie geven. Maar het is ook een boek waarin God mensen de opdracht geeft volkeren uit te moorden. En waarom zijn er bij het samenstellen van de bijbel zoveel boeken niet meegenomen? Was het de angst dat een bepaalde opvatting niet meer geloofd zou worden? De film van The Davinci Code was daarin een eye-opener voor me. Natuurlijk, het is en blijft een film, maar toch… Wat het antwoord ook is, geloof draait mijns inziens vaak helemaal niet meer om waar het echt over zou moeten gaan: onvoorwaardelijke liefde. Af en toe komen er berichten en artikelen voorbij in mijn tijdlijn op Facebook over bepaalde ‘christelijke onderwerpen’. Ik zeg absoluut niet dat ik de waarheid in pacht heb, maar het slaat soms echt nergens op. Mensen die nog steeds beweren dat homoseksuele mensen gruwelijke zonden begaan, bijvoorbeeld. Ouders die bereid zijn hun kinderen de deur te wijzen als ze uit de kast komen. Werkelijk waar, hoe groot is het bord dat je soms voor je kop kunt hebben?

Geloof heeft ons bang gemaakt. Het heeft ons van het menszijn beroofd. En het spijt me oprecht voor mensen die daar anders over denken. Dat mag. Maar ik wil je wel laten weten wat het met mij heeft gedaan. Hoe ik in het hier en nu nog steeds last heb van de ingeprente veroordelingen en angsten die me jarenlang zijn aangepraat en die ik zelf ook heb geslikt als zoete koek. Pas in de afgelopen jaren heb ik zelf leren nadenken. Nadat ik uit de kast kwam, eigenlijk vanaf dat moment begon ik me steeds meer te beseffen dat het leven zoveel meer is dan de kerk me heeft laten zien. Ik heb jarenlang therapie gehad en nog steeds ervaar ik zoveel lasten door het geloof. Houd het werkelijk waar nooit op? En natuurlijk, je hoeft het kind niet met het badwater weg te gooien, er zijn genoeg mooie dingen te benoemen aan geloven en naar de kerk gaan, maar de andere kant mag ook best eens benoemd worden. Of de essentie van geloof werkelijk liefde is? Ik hoop het, maar ik weet het gewoon niet.

Misschien heeft Ramses Shaffy het wel uitstekend verwoord in een lied dat hij zong:

Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer
En als je straks anders wilt, kun je niet meer
Mens durf te leven
Vraag niet elke dag van je korte bestaan:
Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gedaan?
Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind?
En wie weet, hoe of dat nou m'n buurman weer vindt?
En - wat heeft 'Het Fatsoen' voorgeschreven?
Mens, durf te leven!

De mensen bepalen de kleur van je das
De vorm van je hoed, en de snit van je jas
En - van je leven
Ze wijzen de paadjes, waarlangs je mag gaan
En roepen 'o foei!' als je even blijft staan
Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk
Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk
En wat j'aan de armen moet geven
Mens, is dat leven?

De mensen - ze schrijven je leefregels voor
Ze geven je raad en ze roepen in koor:
Zo moet je leven!
Met die mag je omgaan, maar die is te min
Met die moet je trouwen - al heb je geen zin
En daar moet je wonen, dat eist je fatsoen
En je wordt genegeerd als je 't anders zou doen
Alsof je iets ergs had misdreven
Mens, is dat leven?

Het leven is heerlijk, het leven is mooi
Maar - vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi
Mens, durf te leven
Je kop in de hoogte, je neus in de wind
En lap aan je laars hoe een ander het vindt
Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst
Maar wees op je vierkante meter een Vorst!
Wat je zoekt, kan geen ander je geven
Mens, durf te leven!

Of hierover het laatste woord gezegd en geschreven zijn? Ik denk het niet… Er komt vast en zeker een vervolg. "

[BladeStraight]

Dit stuk geeft wel heel mooi de tijdgeest aan. Het gaat puur om gevoel, emotie en of je er zelf "happy" van wordt. Het evangelie van Christus is niet naar de mens, en het is dan ook uit genade dat wij zalig worden, want zonder die genade zien wij helemaal niks in Christus.

[JeeWee]

Tijdgeest of niet: het is wel iets wat ik heel veel tegenkom.
Ja, vooral ook en reformatorische kring.

Dat kunnen we constateren, maar hoe ga je daar voor je zelf mee om en hoe ga je daar bij je naaste mee om?

[Chaya]

Dit zinnetje trof mij:
ik heb mijn leven destijds echt aan Jezus gegeven. Mijn gehele ziel en zaligheid heb ik ingezet voor het koninkrijk van God. Niets is er meer van over.
Is dat niet heel bekend?
Als de mens aan de slag gaat, heel ijverig en vol vuur en liefde, loopt het vroeger of later mis.
Goede werken en dat houd je niet vol.
Veel evangelisten roepen mensen op om hun leven aan Jezus te geven, maar hoe dat nu moet en wat er daarna komt, vertellen ze er niet bij.
Verwacht wordt van die mensen dat ze altijd blij en gelukkig zullen zijn.
Ze zullen geen strijd meer kennen, want de duivel is overwonnen.
Maar wat een arm evangelie wordt die mensen voorgehouden!
Dat is niet wat de Bijbel ons leert.
Ons geloof zal beproefd worden, je zult gezift worden als de tarwe, zegt de Bijbel.
En als het geloof dan op zandgrond is gebouwd en de stormen van het leven komen, zakt alles ineen. En blijft iemand leeg en uitgeblust en gelooft er niets meer van.

Toen ik me destijds begon los te worstelen van mijn conservatieve christelijke opvattingen, dacht ik mijn vrijheid te vinden in het volle evangelie geloof. Ik dacht eindelijk van alle wetten en regeltjes af te zijn. Totdat ik er na een aantal jaren achter kwam dat dit niet helemaal het geval was. Het volle evangelie geloof was misschien nog wel meer beknellend dan de behoudende gereformeerde opvattingen.

(Dit citaat zei JeeWee uiteraard niet, maar de FB vriend.)
Dit hoor ik vaker.
Als je het niet kunt vinden in je gevoel, kun je zelfs depressief raken.
@JeeWee, ik vind FB niet de goede manier om met je vriend hierover te praten. Ik hoop dat je hem vasthoudt, zowel letterlijk als in het gebed.
Het komt op mij als een soort noodkreet over, gezien de laatste zin...

[Mortlach]

Juist het feit dat je er niet toe doet, kan ook heel bevrijdend werken. Niet achter alle toevalligheden die elke dag gebeuren, ligt een groots kosmisch plan. Je doet goede daden niet voor de beloning, maar omdat ze goed zijn; je draagt niet al je vergissingen je leven lang met je mee. Je hoeft je niet meer bij alles af te vragen wat God er nou mee precies bedoelt. Lijkt me best rustgevend.

[benefietdiner]

Waarom ik niet (meer) geloof

ja kan ik mij best indenken.
Zie de reactie die refo’s hier geven met vrome huichelachtige woorden en een bloedhekel hebben aan evangelische.
Terwijl ze denken een soort van opbouwend bezig te zijn lopen ze met olifanten poten door een porseleinen kast.
Daar loop je toch hard bij weg bij zulke farizeeërs die denk het zo goed te weten

[Cicero]

Hieronder plaats ik het verhaal van een Facebook vriend dat hij dit weekend plaatste.
Lees het eens, herkauw en kijk of je iets herkent en er wat mee kunt.
En misschien ook wel hoe we kunnen voorkomen dat we zelf in z'n situatie komen of anderen hier in brengen...

Ik kan mij voorstellen dat je zulke dingen vindt en schrijft als je in reformatorische en vervolgens in evangelische kringen verkeert of hebt verkeerd.
De kritiek op die theologieën kan ik me dan ook goed voorstellen en ik ben het er grotendeels mee eens. MAAR, het klinkt desalniettemin nogal eenzijdig. Dat komt misschien omdat de schrijver zelf een angstig persoon is, en daarom vooral de dingen oppakt die deze houding versterken?

met een religie die je ten diepste aanpraat dat je er eigenlijk niet toe doet, dat je door en door slecht bent en dat je enige houvast in het leven Jezus is.

Dat is wel een heel eenzijdige weergave van het evangelie.

Weet je, ik geloof best dat Jezus heeft bestaan,

Dat is geen kwestie van geloof, maar een historisch feit.

maar ik vraag me ten zeerste af of we elkaar niet aan het gek maken zijn met onnodig veel ballast. Neem bijvoorbeeld de bijbel. Een schitterend boek, werkelijk waar. Er staan ontzettend veel prachtige dingen in die troost bieden of inspiratie geven. Maar het is ook een boek waarin God mensen de opdracht geeft volkeren uit te moorden.

Klopt, en daarom zijn er vele christenen die de Bijbel lezen vanuit de traditie, waarbij de laatste voor een groot deel bepaalt wat gewicht heeft. En er zijn ook vele christenen die de Bijbel niet zonder meer als Gods Woord zien, maar als menselijke, soms tekortschietende woorden over God, waarin het Woord van God steeds weer ontdekt moet worden.

En waarom zijn er bij het samenstellen van de bijbel zoveel boeken niet meegenomen? Was het de angst dat een bepaalde opvatting niet meer geloofd zou worden?

Nee hoor, boeken die niet in de Bijbel zijn meegenomen zijn voor het overgrote deel veel later geschreven en vertonen meestal een sterk afwijkende opvatting. Vrijwel alle geschriften uit de eerste 100 jaar christendom zitten in het NT, bijvoorbeeld.

De film van The Davinci Code was daarin een eye-opener voor me. Natuurlijk, het is en blijft een film, maar toch…

The Da Vinci Code zit vol leugens en verdraaiingen. Als je het daar nu van moet hebben om kritiek te hebben op de Bijbel... Lees dan liever een fatsoenlijk boek.

Wat het antwoord ook is, geloof draait mijns inziens vaak helemaal niet meer om waar het echt over zou moeten gaan: onvoorwaardelijke liefde.

Klopt.

Af en toe komen er berichten en artikelen voorbij in mijn tijdlijn op Facebook over bepaalde ‘christelijke onderwerpen’. Ik zeg absoluut niet dat ik de waarheid in pacht heb, maar het slaat soms echt nergens op. Mensen die nog steeds beweren dat homoseksuele mensen gruwelijke zonden begaan, bijvoorbeeld. Ouders die bereid zijn hun kinderen de deur te wijzen als ze uit de kast komen. Werkelijk waar, hoe groot is het bord dat je soms voor je kop kunt hebben?

Geloof heeft ons bang gemaakt. Het heeft ons van het menszijn beroofd. En het spijt me oprecht voor mensen die daar anders over denken. Dat mag. Maar ik wil je wel laten weten wat het met mij heeft gedaan. Hoe ik in het hier en nu nog steeds last heb van de ingeprente veroordelingen en angsten die me jarenlang zijn aangepraat en die ik zelf ook heb geslikt als zoete koek. Pas in de afgelopen jaren heb ik zelf leren nadenken. Nadat ik uit de kast kwam, eigenlijk vanaf dat moment begon ik me steeds meer te beseffen dat het leven zoveel meer is dan de kerk me heeft laten zien. Ik heb jarenlang therapie gehad en nog steeds ervaar ik zoveel lasten door het geloof. Houd het werkelijk waar nooit op? En natuurlijk, je hoeft het kind niet met het badwater weg te gooien, er zijn genoeg mooie dingen te benoemen aan geloven en naar de kerk gaan, maar de andere kant mag ook best eens benoemd worden. Of de essentie van geloof werkelijk liefde is? Ik hoop het, maar ik weet het gewoon niet.

Ja, dit zijn zéér beklemmende en onderdrukkende kanten van bepaalde versies van het christendom. Maar zoals je zelf al aangeeft, is het maar de vraag of die vormen daarmee een uiting zijn van de essentie van het geloof.

Ik lees dit verhaal dan ook als een weergave van het afwijzen van een bepááld geloof, niet het geloof tout court. M.i. is er in de christelijke kerken veel meer breedte dan deze schrijver laat doorschemeren.

[JeeWee]

Als de mens aan de slag gaat, heel ijverig en vol vuur en liefde, loopt het vroeger of later mis.
Goede werken en dat houd je niet vol.

Kijk, hier word ik nou zo verdrietig van, boos zelfs.
Het is in refokringen zo ingesleten: "we kunnen niet aan de slag gaan".

Nou en óf we aan de slag kunnen! En moeten!
God geeft je ruimte om iets voor Hem te doen, om je dankbaarheid voor Zijn reddende liefde te tonen.
Kijk even naar Gideon: hij moet aan de slag, maar God doet het in Zijn kracht.

God geeft ons mogelijkheden en vraagt logischerwijs om voor Hem aan de slag te gaan.

Met alle respect Chaya, maar met het soort dooddoeners dat jij neerzet, jaag je nog meer mensen bij God vandaan.
God zegt dat Hij er blij mee is dat je voor Hem aan de slag gaat.
En dan is het net als dat een vader vraagt aan z'n zoontje om het onkruid op de stoep tussen de tegels weg te halen.
"Maar dat lukt me nooit" zegt dat joch.
"Joh, dat weet ik toch`, zegt papa, `maar ik kom er ook bij en ik help je´.
En dan ziet dat joch er gat in.

Chaya, de theologie die je verkondigt brengt de dood, maar Paulus zegt: ik ben door de wet aan de wet gestorven.
Oftewel: ik heb net zolang geprobeerd om de wet te doen, totdat de wet met doodgeslagen heeft.

Veel evangelisten roepen mensen op om hun leven aan Jezus te geven, maar hoe dat nu moet en wat er daarna komt, vertellen ze er niet bij. Verwacht wordt van die mensen dat ze altijd blij en gelukkig zullen zijn.

Ik weet niet waar je deze onzin op baseert, maar het is een leugen en gaat dwars tegen het 9e gebod in.
De hele bijbel staat vol met dezelfde oproepen: "Kies dan heden...

Zomaar een paar voorbeelden in een voor jou herkenbare vertaling:

Jer 3:7 Bekeer u tot Mij; maar zij bekeerde zich niet.
Jer 3:12 En zeg: Bekeer u gij afgekeerde Israel! spreekt de HEERE,
Jer 4:1 Zo gij u bekeren zult, Israel! spreekt de HEERE, bekeer u tot Mij;
Hos 12:6 (12:7) Gij dan, bekeer u tot uw God, bewaar weldadigheid en recht, en wacht geduriglijk op uw God.
Hos 14:1 (14:2) Bekeer u, o Israel! tot den HEERE, uw God, toe;
Hos 14:2 (14:3) Neem deze woorden met u, en bekeer u tot de HEERE;
Hand 8:22 Bekeer u dan van deze uw boosheid
Openb 2:5 En bekeer u, en doe de eerste werken;
Openb 2:16 Bekeer u; en zo niet, Ik zal u haastelijk bij komen, en zal tegen hen krijg voeren met het zwaard van mijn mond.
Openb 3:3 Gedenk dan, hoe gij het ontvangen en gehoord hebt, en bewaar het, en bekeer u.
Openb 3:19 Wees dan ijverig, en bekeer u.
Deut 30:2 En gij zult u bekeren tot den HEERE, uw God
Deut 30:8 Gij dan zult u bekeren, en der stemme des HEEREN gehoorzaam zijn.
Deut 30:10 wanneer gij u zult bekeren tot de HEERE, uw God, met uw ganse hart en met uw ganse ziel.
1Kon 8:48 En zij zich tot U bekeren, met hun ganse hart, en met hun ganse ziel,
2Kron 6:37 dat zij zich bekeren, en tot U smeken in het land hunner gevangenis,
2Kron 6:38 En zij zich tot U bekeren, met hun ganse hart en met hun ganse ziel,
Neh 1:9 En gij zult u tot Mij bekeren
Psa 51:13 en de zondaars zullen zich tot U bekeren.
Mark 6:12 En uitgegaan zijnde, predikten zij, dat zij zich zouden bekeren.
Hand. 14:15 dat gij u zoudt van deze ijdele dingen bekeren tot de levenden God,
Job 22:23 Zo gij u bekeert tot den Almachtige, gij zult gebouwd worden;
Psa 7:12 (7:13) Indien hij zich niet bekeert, zo zal Hij Zijn zwaard wetten;
Jes 31:6 Bekeert u tot Hem, van Denwelken de kinderen Israels diep afgeweken zijn.
Jer 3:14 Bekeert u, gij afkerige kinderen! spreekt de HEERE,
Jer 25:5 Zeggende: Bekeert u toch, een iegelijk van zijn bozen weg, en van de boosheid uwer handelingen,
Jer 35:15 En Ik heb tot u gezonden al Mijn knechten, de profeten, vroeg op zijnde en zendende, om te zeggen: Bekeert u toch,
Eze 14:6 Daarom zeg tot het huis Israels: Alzo zegt de Heere HEERE: Bekeert u, en keert u af van uw drekgoden,
Eze 18:21 Maar wanneer de goddeloze zich bekeert van al zijn zonden, die hij gedaan heeft,
Eze 18:32 Want Ik heb geen lust aan den dood des stervenden, spreekt de Heere HEERE; daarom bekeert u en leeft.
Eze 33:11 Bekeert u, bekeert u van uw boze wegen, want waarom zoudt gij sterven, o huis Israels?
Joe 2:12 Nu dan ook, spreekt de HEERE, bekeert u tot Mij met uw ganse hart,
Joe 2:13 En scheurt uw hart en niet uw klederen, en bekeert u tot den HEERE, uw God;
Mat 3:2 En zeggende: Bekeert u; want het Koninkrijk der hemelen is nabij gekomen.
Mat 4:17 Van toen aan heeft Jezus begonnen te prediken en te zeggen: Bekeert u; want het Koninkrijk der hemelen is nabij gekomen.
Mar 1:15 En zeggende: De tijd is vervuld, en het Koninkrijk Gods nabij gekomen; bekeert u, en gelooft het Evangelie.
Luk 13:3 Ik zeg u: Neen zij; maar indien gij u niet bekeert, zo zult gij allen desgelijks vergaan.
Hand 2:38 En Petrus zeide tot hen: Bekeert u, en een iegelijk van u worde gedoopt in den Naam van Jezus Christus, tot vergeving der zonden;
Hand 3:19 Betert u dan, en bekeert u, opdat uw zonden mogen uitgewist worden;




@JeeWee, ik vind FB niet de goede manier om met je vriend hierover te praten. Ik hoop dat je hem vasthoudt, zowel letterlijk als in het gebed.
Het komt op mij als een soort noodkreet over, gezien de laatste zin...
Met deze vriend praat ik uiteraard persoonlijk, maar ik wilde zijn vragen hier delen omdat het iedereen aangaat en kan overkomen.
En omdat de reformatorische kerken alleen stabiel blijven omdat er zoveel kinderen worden geboren.
Dat verhult de leegloop.

[Chaya]

Kijk, hier word ik nou zo verdrietig van, boos zelfs.
Het is in refokringen zo ingesleten: "we kunnen niet aan de slag gaan".

Zo verloopt het meestal. Jij opent een topic, vervolgens komen er reacties en spring jij erop als een bos vlooien.
Je weet best hoe ik dat bedoel, als je zegt dat je ook in een reformatorische kerk zit.

God zegt dat Hij er blij mee is dat je voor Hem aan de slag gaat.

Waar vraagt Hij dat? En ging je vriend niet zo te werk en raakte daarom zo teleurgesteld?

Ik weet niet waar je deze onzin op baseert, maar het is een leugen en gaat dwars tegen het 9e gebod in.

Kijk een paar kerkdiensten die ook worden uitgezonden en je zult het zelf horen en zien.
Je vriend zegt het notabene zelf!
Ik citeer: Het volle evangelie geloof was misschien nog wel meer beknellend

Dit stuk geeft wel heel mooi de tijdgeest aan. Het gaat puur om gevoel, emotie en of je er zelf "happy" van wordt. Het evangelie van Christus is niet naar de mens, en het is dan ook uit genade dat wij zalig worden, want zonder die genade zien wij helemaal niks in Christus.

Reageer maar eens op deze reactie, JeeWee.

Waar gaat het je nu ten diepste om, via een omweg toch weer de teleurgestelde homo in de kerk ter discussie stellen?
Want daar zal de schuld dan wel liggen.

Met alle respect Chaya, maar met het soort dooddoeners dat jij neerzet, jaag je nog meer mensen bij God vandaan.

Als een zin zo begint, betekent dit vaak een vrijbrief voor een belediging.
En dat doe je dus hier.

[BladeStraight]

Tijdgeest of niet: het is wel iets wat ik heel veel tegenkom.
Ja, vooral ook en reformatorische kring.

Dat kunnen we constateren, maar hoe ga je daar voor je zelf mee om en hoe ga je daar bij je naaste mee om?

Duidelijk maken dat het in het leven niet gaat om jouzelf, maar om de eer van God.

[elbert]

Alleen maar omdat het geloof me heeft geleerd God te vrezen. En hoewel ik al langere periode geen kerk meer van binnen heb gezien, heeft die angst zich geworteld door het jarenlang inprenten van beangstigde, veroordelende en bestraffende theorieën.

Dat kunnen we constateren, maar hoe ga je daar voor je zelf mee om en hoe ga je daar bij je naaste mee om?

In elk geval door erop te wijzen dat "God vrezen" iets heel anders is als "panisch bang zijn voor God".
Een mens met een angstgeloof is als een hond die bang is om geslagen te worden en die daarom trillend in een hoekje zit.
Dit angstgeloof is ontluisterend. Voor de mens en ook voor God die dit in elk geval niet bedoelt met Hem vrezen.
God vrezen betekent ontzag hebben voor Hem en eerbied voor Hem hebben, maar niet om in panische angst voor Hem leven.
Wie God vreest en Hem liefheeft, die kent Hem ook als een liefhebbende Vader.
Dit zouden we beide moeten benadrukken: Zijn ontzagwekkende grootheid en majesteit, maar ook Zijn liefdevolle ontferming voor zondige mensen als wij zijn.

[JeeWee]

In elk geval door erop te wijzen dat "God vrezen" iets heel anders is als "panisch bang zijn voor God".
Een mens met een angstgeloof is als een hond die bang is om geslagen te worden en die daarom trillend in een hoekje zit.
Dit angstgeloof is ontluisterend. Voor de mens en ook voor God die dit in elk geval niet bedoelt met Hem vrezen.
God vrezen betekent ontzag hebben voor Hem en eerbied voor Hem hebben, maar niet om in panische angst voor Hem leven.
Wie God vreest en Hem liefheeft, die kent Hem ook als een liefhebbende Vader.
Dit zouden we beide moeten benadrukken: Zijn ontzagwekkende grootheid en majesteit, maar ook Zijn liefdevolle ontferming voor zondige mensen als wij zijn.

Dat ben ik absoluut helemaal met je eens.
Door de wet is nog nooit iemand tot geloof gekomen.
Maar wie een flintertje van de nooit te begrijpen liefde Jezus Christus ziet, gaat geheid om.
Daar is niets tegen bestand.

Maar feit blijft wel dat er in onze kringen zo'n angstgeloof is ontstaan.
Inderdaad: lees het boek "Knielen op een bed violen" en je ziet wat ik bedoel.

Juist in onze kringen leggen wij zelf zulke grenzen en beknellingen aan.
Is onze kringen is men vaak vuurbang dat ook maar iemand zich zomaar het geloof toe-eigent.
We gaan met de voorwaarden aan de haal en nemen daar anderen de maat.
Maar het Evangelie is zonder voorwaarden vooraf: Kom zoals je bent. Dan maakt God je zoals Hij je hebben wilt.
Ik word soms zo verdrietig van het getheoretiseer en gedogmatiseer.

Als zo'n Facebook vriend afhaakt, zoals zovele afhaken, doet me dat zo zeer en vraag ik me af waar ik persoonlijk in de weg heb gestaan om het volle licht van mijn liefdevolle Zaligmaker te laten schijnen.
In veel kerken, juist reformatorische kerken is zo'n arm Evangelie gekomen.
Het is toch niet voor te stellen, dat in veel kerken een overgrote meerderheid gewoon 'nee' zegt als Christus is beveelt: KOM want alle dingen zijn gereed.
"Neeee, ik kom niet want u moet mij eerst bekeren."

Wat geven we door aan onze medereizigers op weg naar de eeuwigheid?
De wet? Of geven we Zijn liefde door?

Deze afhaker werd slechts geconfronteerd met de wet: je moet dit en je mag dat niet want anders....
En ja, dat was in zowel reformatorische als evangelische kring, zei het vanuit een verschillende visie maar toch met de menselijke maat.

[Cathy]

Aangrijpend stuk.
En ik herken ook zo het een en ander, maar gelukkig niet die enorme angst.
Het eerste wat mij te binnen schoot waren de woorden van Jezus:
'Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn en Ik zal je rust geven.'
Dat heeft de schrijver hard nodig.

Alles uit handen laten vallen, echt alles. Je achtergrond en ook alle praatjes en theorieën.
Bij de basis beginnen; het fundament.
Dat is Jezus.

[Speedy]

Juist in onze kringen leggen wij zelf zulke grenzen en beknellingen aan.
Is onze kringen is men vaak vuurbang dat ook maar iemand zich zomaar het geloof toe-eigent.
We gaan met de voorwaarden aan de haal en nemen daar anderen de maat.
Maar het Evangelie is zonder voorwaarden vooraf: Kom zoals je bent. Dan maakt God je zoals Hij je hebben wilt.
Ik word soms zo verdrietig van het getheoretiseer en gedogmatiseer.

Ik snap echt niet in welke kringen jij komt. Ik wist niet dat de Gereformeerde Bond zich zo heeft ontwikkeld. Misschien moet je bij de voorzitter dit eens aanhangig maken.

De kringen waar ik kom zijn geen grenzen en beknellingen en is men dankbaar dat iemand het geloof zich kan toe-eigenen. In mijn kringen (refokringen) klinkt een onvoorwaardelijk evangelie.

Volgens mij zit jij op de verkeerde plek.

[JeeWee]

Ik snap echt niet in welke kringen jij komt. Ik wist niet dat de Gereformeerde Bond zich zo heeft ontwikkeld. Misschien moet je bij de voorzitter dit eens aanhangig maken.

De kringen waar ik kom zijn geen grenzen en beknellingen en is men dankbaar dat iemand het geloof zich kan toe-eigenen. In mijn kringen (refokringen) klinkt een onvoorwaardelijk evangelie.

Volgens mij zit jij op de verkeerde plek.

Beste Speedy,
Maak het toch niet gelijk persoonlijk! Mijn bedoeling is slechts om het m.i. oprechte verhaal van iemand bij mij op Facebook hier neer te leggen en dat te laten bespiegelen...
Ik heb het niet over de Gereformeerde Bond of over welke kerk dan ook in het bijzonder.
Ik heb het ook niet over mezelf.
Ik heb het over dingen die ik tegen kom en waarvan ik merk dat daar dingen in zitten die herkenbaar zijn voor meer mensen.

Ik ben er zelf dankbaar voor dat in veel kerken, waaronder de kerk waar ik elke zondag ben, het rijke Evangelie van vrije genade voluit gepreekt wordt.
Ik kom ook nog steeds regelmatig in de Gereformeerde Gemeente en als ik dan de preken van de plaatselijke dominee hoor, is dat puur evangelie, de BLIJDE boodschap die ruimte geeft waar wij de ruimte beperken.
Maar we kunnen toch niet ontkennen dat er veel groeperingen en individuen zijn die wél een muur om de zaligheid in Christus leggen?
Deze FB vriend is toch niet de enige?
Hoeveel mensen zijn er met hetzelfde verhaal al afgehaakt?

De vraag blijft: wat doe ik, wat doe jij, wat doet mijn gemeente er aan om dit te voorkomen, om de conclusie die zij trekken om te buigen?