Margriet van der Linden - De liefde niet

[Tante Pollewop]

Dorsvloer vol confetti, ook het boek, deed veel stof opwaaien in reformatorische kring. Het RD werd volgeschreven, er waren lezingen met Franca Treur en iedereen had wel een mening.

Er is nu een boek uit van Margriet van der Linden: 'De liefde niet'. Ik lees niets in het RD, ik hoor niemand in de reformatorische gezindte over dit boek. Wat is het verschil? Ik ben benieuwd!

[Chaya]

Dorsvloer vol confetti, ook het boek, deed veel stof opwaaien in reformatorische kring. Het RD werd volgeschreven, er waren lezingen met Franca Treur en iedereen had wel een mening.

Er is nu een boek uit van Margriet van der Linden: 'De liefde niet'. Ik lees niets in het RD, ik hoor niemand in de reformatorische gezindte over dit boek. Wat is het verschil? Ik ben benieuwd!

Dan mankeert er iets aan je oortjes, of je verblijft niet in de goede refokringen.
Ik heb het meteen op de verlanglijst van de bieb gezet hoor, maar er is kennelijk veel belangstelling voor, het staat nog niet voor me klaar.
Ik ben erg benieuwd naar dit boek. Margriet komt op mij niet over als een rancuneuze vrouw die vol wrok terugkijkt. Al heeft ze hier en daar wel geventileerd dat ze niet echt gelukkig was in haar jeugd en nauwelijks contact heeft met het gezin waar ze uit komt.
Ze heeft voor de romanvorm gekozen en dat is goed.
Ik denk dat met de tijd de meningen of recensies wel te lezen zijn hoor.

[Tante Pollewop]

Dan mankeert er iets aan je oortjes, of je verblijft niet in de goede refokringen.

Haha, of sowieso niet in refokringen.

Het is wel te merken dat het een roman is, en geen autobiografie. En dat is ook goed.
Ik vind het een mooi verhaal waar ik veel in herken.

Ik ben benieuwd naar je mening als je het boek gelezen hebt!

[Chaya]

Haha, of sowieso niet in refokringen.

Het is wel te merken dat het een roman is, en geen autobiografie. En dat is ook goed.
Ik vind het een mooi verhaal waar ik veel in herken.

Ik ben benieuwd naar je mening als je het boek gelezen hebt!

Die krijg je, maar weet ff nog niet wanneer. Ze heeft mijn sympathie wel, tenminste, tot nu toe,

[Chaya]

Haha, of sowieso niet in refokringen.

Het is wel te merken dat het een roman is, en geen autobiografie. En dat is ook goed.
Ik vind het een mooi verhaal waar ik veel in herken.

Ik ben benieuwd naar je mening als je het boek gelezen hebt!

Nou hier is ie, zet je schrap

Ik vind het een slecht geschreven boek. Ik herken zeker ook wel dingen uit mijn jeugd, maar door de afstandelijke manier van schrijven - bijna documentarisch - ontroert het nergens en heb je ook geen contact met de personages.
Ik vind het echt jammer, misschien had ik er teveel van verwacht. Ze is mij nl niet onsympathiek.
Maar waarom dit boek, zo, op deze manier geschreven???
Ik denk dat het uit nieuwsgierigheid gelezen wordt zonder dat het verder besproken en herlezen gaat worden.
Margriet, gemiste kans, ik dacht dat je beter kon.
Dan vond ik dorsvloer vele malen beter! Technisch gesproken dan.

[Tante Pollewop]

Haha, of sowieso niet in refokringen.

Het is wel te merken dat het een roman is, en geen autobiografie. En dat is ook goed.
Ik vind het een mooi verhaal waar ik veel in herken.

Ik ben benieuwd naar je mening als je het boek gelezen hebt!

Nou hier is ie, zet je schrap

Ik vind het een slecht geschreven boek. Ik herken zeker ook wel dingen uit mijn jeugd, maar door de afstandelijke manier van schrijven - bijna documentarisch - ontroert het nergens en heb je ook geen contact met de personages.
Ik vind het echt jammer, misschien had ik er teveel van verwacht. Ze is mij nl niet onsympathiek.
Maar waarom dit boek, zo, op deze manier geschreven???
Ik denk dat het uit nieuwsgierigheid gelezen wordt zonder dat het verder besproken en herlezen gaat worden.
Margriet, gemiste kans, ik dacht dat je beter kon.
Dan vond ik dorsvloer vele malen beter! Technisch gesproken dan.

Ja, Dorsvloer is qua opbouw, taalgebruik e.d. inderdaad veel beter.
Maar wat vond je er precies zo aan tegenvallen, behalve dat je je niet kon inleven in de personages?

[Chaya]

Ja, Dorsvloer is qua opbouw, taalgebruik e.d. inderdaad veel beter.
Maar wat vond je er precies zo aan tegenvallen, behalve dat je je niet kon inleven in de personages?

Grotendeels de schrijfstijl, maar ik voelde de afstandelijkheid tussen M en haar familie.
Als ik het vergelijk met Dorsvloer, dat kwam heel dichtbij, ik herkende daar ook wel dingen van mezelf in.
In D.l.n. absoluut niet, en dat heeft niet met verschil in karakter te hebben.
Ik begreep dat er alleen nog een sporadisch contact met haar moeder en 1 broer is(?)
Ik kan het niet vergelijken met Knielen op een bed, maar dat was zo vele malen beter. Dat las ik in één adem uit.
En later nogmaals en las ik er weer andere dingen in.
Ik weet het, je moet geen boeken, ook niet over dit onderwerp, met elkaar vergelijken.
Maar dan vond ik refomeisje er ook positief boven uitsteken!
Weer ander genre, toegankelijker, maar levend!
Dit boek is gortdroge docu Tante P.
Ik wist eerlijk gezegd ook niet goed raad met bepaalde details.... van haar vrijpartij.
Hoe was dat bedoeld, weet jij dat?
Lollig? Relativerend? Onzekerheid?

Edit: Fijn de mods hebben een apart topic aangemaakt. Dank.

[meribel]

ah ja dit topic herinnerde me eraan dat ik dat boek ook nog graag wil lezen,
ben heel benieuwd. ( alhoewel je recensie me niet erg warm maakt ervoor Chaya )
ik heb hem nu gereserveerd bij de bieb, ben benieuwd wanneer ik hem kan lenen.

[meribel]

ik vond knielen op een bed violen echt heel pakkend...tragisch ook...één van de weinige boeken die ik met tranen in mijn ogen heb zitten lezen.
dorsvloer vol confetti vond ik nogal mat. De schrijfstijl juist enorm simpel....ik weet het niet...het pakte me minder.
het was ook niet herkenbaar voor mij, knielen op een bed violen ook niet uiteraard....maar misschien margriets boek wel omdat die ook uit de gkv komt.
ik ben wel heel benieuwd!

[Chaya]

ik vond knielen op een bed violen echt heel pakkend...tragisch ook...één van de weinige boeken die ik met tranen in mijn ogen heb zitten lezen.
dorsvloer vol confetti vond ik nogal mat. De schrijfstijl juist enorm simpel....ik weet het niet...het pakte me minder.
het was ook niet herkenbaar voor mij, knielen op een bed violen ook niet uiteraard....maar misschien margriets boek wel omdat die ook uit de gkv komt.
ik ben wel heel benieuwd!

Knielen op.... wilde ik zelf meteen hebben en ik kreeg het gelukkig cadeau. Siebelink is nu eenmaal een geweldig auteur, al vind ik niet al zijn boeken even goed. Ik heb inmiddels Margje gereserveerd bij de bieb, het vervolg op dit verhaal.
Ik ben altijd benieuwd naar boeken van mensen uit christelijke gezinnen, die het geloof ergens verloren hebben.
@Meribel In dit verband kan ik je ook het boek De vader en de zoon van Peter te Velde (zoon van Feike) van harte aanbevelen.
http://www.bol.com/nl/p/de-vader-en-de- ... 4011325209

Van al die schrijvers is Annemarie van Heijningen nog het meest mild over haar achtergrond, in die zin, ze schrijft er niet badinerend of kwetsend over.
Ze heeft afstand genomen van de regeltjes en wetjes van haar opvoeding, maar doen we dat allemaal niet in meer of mindere mate?
Ik doe en laat ook niet hetzelfde als mijn ouders.
Mijn broers en zussen hebben zo ook weer hun eigen principes.
En onze kinderen, als wij die mogen hebben, zullen ook weer hun eigen weg gaan, soms een "nauwere" weg dan wijzelf, dat kan ook.

[meribel]

dank voor de tip!!
dat boek lijkt me zeker interessant!

[Tante Pollewop]

Grotendeels de schrijfstijl, maar ik voelde de afstandelijkheid tussen M en haar familie.

Ik moest er ook aan wennen. Zeker in het begin probeert ze veel informatie te geven in een paar hoofdstukken. Ik vond het lastig om door de eerste hoofdstukken heen te komen, daarna boeide het me wel tot het laatst.[/quote]

Als ik het vergelijk met Dorsvloer, dat kwam heel dichtbij, ik herkende daar ook wel dingen van mezelf in.
In D.l.n. absoluut niet, en dat heeft niet met verschil in karakter te hebben.

Grappig, ik herkende bij Dorsvloer best wat, maar bij dit boek ook. Met name alles wat met homoseksualiteit te maken had.
Ik denk dat het met voorkeur voor stijl te maken heeft verschillen van lezers onderling.

Ik begreep dat er alleen nog een sporadisch contact met haar moeder en 1 broer is(?)

Ja, zoiets begreep ik ook. Ze heeft gezegd dat er geen ruimte is voor de manier waarop zij leeft, waardoor het contact nogal eenzijdig werd. Wat ik me goed kan voorstellen. Ik maak in sommige contacten hetzelfde mee.

Ik kan het niet vergelijken met Knielen op een bed, maar dat was zo vele malen beter. Dat las ik in één adem uit.
En later nogmaals en las ik er weer andere dingen in.
Ik weet het, je moet geen boeken, ook niet over dit onderwerp, met elkaar vergelijken.

Ik ben in Knielen op een bed violen begonnen, maar heb het na een paar hoofdstukken weggelegd, het kon mij niet boeien.

Maar dan vond ik refomeisje er ook positief boven uitsteken!
Weer ander genre, toegankelijker, maar levend!

Deze vond ik ook goed.

Ik wist eerlijk gezegd ook niet goed raad met bepaalde details.... van haar vrijpartij.
Hoe was dat bedoeld, weet jij dat?
Lollig? Relativerend? Onzekerheid?

Geen idee. Ik weet wel dat sex sells. Dus dat zal allicht een overweging zijn, en haar seksuele ontwikkeling en de bewustwording van homoseksualiteit is ook een thema, dus in dat kader kun je het ook zien.

[Chaya]

Ik las een interview met haar in het NRC.
En schrik wel van deze uitspraak:

De definitieve breuk tussen haar en God is nog maar kort geleden. „Zes, zeven jaar geleden ging ik Karen Armstrong interviewen, ze had een dik boek geschreven over God. Ik realiseerde me dat er intrinsiek niets veranderd was aan het godsbeeld uit mijn jeugd. Vroeger vond ik God een lieve man, wiens toorn ik vreesde. Als volwassen vrouw was ik pisnijdig op diezelfde godsfiguur.” Ze had zich, net als sommige studiegenoten, bij een wat tolerantere kerkgemeenschap kunnen aansluiten. „Maar andere software erin douwen had geen zin. Het was meer een kwestie van alles deleten. En toen mijn godsbeeld was gewist, was mijn woede over.”

Ze denkt inmiddels na over een 2e en zelfs 3e boek.
Ik ben er niet meer benieuwd naar.

[Tante Pollewop]

Komt dat door deze uitspraak?

Ik signaleer eigenlijk bij veel ex- dan wel post-refo's dit patroon:
- alleen het geloof wat je van thuis meekrijgt is hét geloof
- er is geen ruimte voor andere invulling van het geloof

en eigenlijk denkt men dan nog heel erg reformatorisch, hoewel men dat heel hard ontkent.

[Chaya]

Ja. Want ik heb het gevoel dat zij een kapstok gezocht heeft om haar geloof aan te hangen.
Het één hoeft niet met het ander te maken te hebben.
Velen van ons hebben een strenge reformatorische opvoeding gehad, waarin weinig ruimte was voor eigen mening.
Maar dat kun je achter je laten. Als je ouder wordt ga je zien dat je ouders misschien ook "slachtoffers" waren van hun tijd of hun kerkgemeenschap. Soms is er nl. heel veel sociale controle onderling, ook in families.

Waarom is zij zo hard en onvergeeflijk? Hebben haar ouders haar geslagen en geschopt? Heeft zij een kille eenzame thuissituatie gehad?
Nee!
M.i. gaat het niet zozeer over die ouders, dan wel over God die zij vaarwel gezegd heeft.
Maar ze heeft wel een gedoopt voorhoofd. Dat wast het water van de zuiderzee er niet meer af.

En dan zie je in andere topics dat het lijkt of het eenvoudig is om te geloven. Je gaat geloven en dan schenkt God je genade.
Maar hoevelen worstelen er niet met Hem? Of hebben met Hem geworsteld?
De Heilige Geest kan Zich dan terug gaan trekken in je leven, zodat je verhard en verkilt, dat zie ik terug bij haar.
De weg is haar aangewezen, maar ze wil deze niet bewandelen.