Berichtdoor oekaboeka » 10 jul 2015 21:43
Niagara :
Hallo,
Ik heb autisme en van daaruit bemerk ik veel moeite met abstractie in het geloof. Wat ik mij concreet moet voorstellen bij aangeraakt worden door God bijvoorbeeld. Of bij bekeerd zijn, hoe weet ik dat ik dat ben en hoe voelt dat dan.
Oekaboeka : Je moet niet op je gevoel vertrouwen maar op God,s Woord .Geloof is genoeg ondanks wat anderen ook zeggen , als je dat gelooft zul je minder gefocesed zijn op iets nastreven wat er niet is en proberen aan verwachtingen van andere mensen te voldoen of regels of op andere mensen willen lijken , jij bent jij en niet iemand anders , uiteindelijk is het ook de bedoeling dat je niet vanuit voorgeschreven regels ( vooral niet die van mensen ) leeft maar vrij in de Geest van God en dan ga je vanzelf ook geen verkeerde dingen meer doen ( laat ook niet andere bepalen wat verkeerd is maar lees gewoon wat de bijbel zegt ) , als je te gefocused bent op bepaalde idealen dan gaat het niet spontaan en speel je dus een rol en dat is nep en niet goed, voorbeeld is geld of wat dan ook geven omdat je denkt dat je dan wel goed je best doet maar zonder daadwerkelijk spontaan te geven , het gaat om je hartsgesteldheid en niet om je daden , met je daden kom je niet in de hemel volgens de bijbel , het gaat om je hartsgesteldheid en die kan in mijn ogen alleen maar spontaan komen als er geen verplichtingen of dwang of angst achter zit.( ik beweer ook niet dat je iets moet geven hoor , is gewoon een voorbeeld , uiteindelijk gaat het niet om wat jij doet maar om wat God voor ons heeft gedaan ),
Geloof en Leef zou ik zeggen. ( wat anders kun je doen ? je leven lang zorgen maken ? brengt je nergens !
Hoe breek ik met mijn oude natuur? Hoe leef ik in Christus? Ik weet dat ik zonde doe, dat ik daar spijt van betuig en dat het dan vergeven is. Maar dit lijkt een levenslange cirkel van zonde doen, berouw voelen, vergeving vragen, krijgen (denk ik? hoop ik?), proberen niet meer te doen, toch weer zondigen, berouw, enzovoorts. Ik weet wat God voor me gedaan heeft door zijn zoon te geven. Toch lijkt dit erg ver weg. Hoe leef ik concreet voor God? Ik wil graag wat doen, maar krijg in de kerk te horen dat het allemaal van God moet komen. Dat je God je moet laten veranderen, maar hoe doe je dat?
Oekaboeka : Jij zegt hoe leef ik concreet voor God , als ik het zo lees allemaal is het meer wat moet ik allemaal doen voor God , maar dat is niet relevant het eerste is wat heeft God voor jou gedaan ( God heeft eerst wat voor jou gedaan , jij kan niet veel doen om God te behagen heeft God ook niet nodig ) daarna kun je als tweede kijken wat God verlangt van ons en dat is Dat je God met heel je hart heel je ziel heel je VERSTAND ( ondanks wat sommige zeggen over het zogenaamde verduisterde verstand , aangezien je met je verstand de schepping kan overdenken en als je tot de conclusie komt dat God alles wel geschapen moet hebben dan geef je God daar al eer mee ) moet liefhebben en je naaste als jezelf.
( zou ik ook weer niet doen vanuit moeten , maar gewoon spontaan en mocht je falen leg het bij God voor en blijf je best doen , niet iedereen is gelijk dus ga jezelf vooral niet vergelijken met de meest onbaatzuchtige persoon die je kent )
Ik ben God dankbaar voor wat hij me allemaal geeft, vriend, eten, onderdak, leven in een land waar de voorzieningen goed zijn voor iemand die niet kan werken en hulp nodig heeft bij huishoudelijke taken etc. Ik bid tot God om hulp, en ik krijg zoveel.
Oekaboeka : dankbaarheid is al een goed begin !
Maar toch lijkt het allemaal zo ver weg en abstract wat anderen als ervaringen vertellen en theoretisch praten. Wat moet ik me voorstellen bij dat God tot iemand spreekt en hoe weet ik dat dit echt God is? Ik geloof wel dat God dat kan en doet, maar vind het ook eng dat elk mens zomaar kan roepen dat God dit of dat tegen hem/haar heeft gezegd.
Oekaboeka : Nu ga je weer naar anderen kijken en dan faal je altijd , aangezien je op andere mensen bent gefocesed en niet op God en je relatie zelf met God . ( en houd er rekening mee dat niet iedereen gelijk is , ook kwa karakter en ook i.v.m je autisme .
Ook heb ik veel moeite met het onbegrip van mede-christenen. Dat ik niet vaak deelneem aan sociale activiteiten omdat het mij zoveel energie kost waar het anderen juist energie oplevert. Ik heb gigantisch veel verdriet om mijn beperkingen en het onbegrip en voortdurende overschatting van anderen doet mij zoveel pijn. Hoe ga ik hiermee om?
Oekaboeka : niet te streng zijn voor jezelf of andere mensen willen behagen.
Ik wil zo graag contact met gemeenteleden en wil aan Gods wens om een gemeente te vormen voldoen, maar word zo ontmoedigd door (voor)oordelen van gemeenteleden en mijn eigen beperking in contact maken. Dat ik recentelijk verhuisd ben en in de nieuwe gemeente niemand ken helpt niet, alsmede dat de dominee en ouderling meteen al miscommuniceren. Ik begrijp de wereld om mij heen niet, word in mijn goede bedoelingen gekwetst en niet begrepen, ik voel me zo alleen. Ik geloof dat God er is maar dat is enkel geloof, hij lijkt zo ver weg en abstract.
Oekaboeka : onthoud dat niemand perfect is ! en enkel geloof ? geloof is juist heel belangrijk , misschien zijn er wel veel mensen die zich goed lijken te gedragen enzo maar uiteindelijk niet eens echt geloven , dus geloof moet je niet onderschatten wat anderen ook zeggen ( kan ook vaak uit eigen ongeloof voortkomen en zijn dan ook vaak mensen die volgens mij het meest streng zijn in de regels omdat ze God daar dan maar zoeken en hun hoop op vestigen en andere daar dan op dezelfde manier mee willen belasten .
Ik weet dat ik zondig ben en iedereen om mij heen dit ook is, en door Jezus ogen kijkend vergeef ik hen dit wel, alleen dit neemt niet weg dat het pijn doet steeds opnieuw op dezelfde problemen te stuiten.
Zijn er mensen die dit (of iets hiervan) herkennen en weten hoe hiermee om te gaan?
Oekaboeka : Mee omgaan ? gewoon niet teveel afgaan op andere mensen maar meer vertrouwen op je eigen geloof.
