(Hoe) beleeft een christen vreugde?

[alexander91]

Het is enigzins overlappend met een ander topic, maar het zou een afdwaling zijn van het onderwerp aldaar.

Hier mijn vraag: Beleeft een christen vreugde? En dan met name hoe?

Aanleiding, onlangs las ik een artikel in een tijdschrift (gezinsgids), geschreven door een predikant, dat het beleven van de vreugde vanwege het behoud voor christenen, ze direct wijst op de gebrokenheid (van het leven, mensheid, eigen daden etc.). Zodoende wordt er (blijkbaar) niet uitbundig gelachen onder "Gods Kinderen". (De boodschap leek dus hiervoor verklarend te zijn).

Eerlijk gezegd herken ik er mij absoluut niet in. Ik ben gewend om zaken te relativeren, en vaak met humor. Het is een manier om mijn eigen gewoontetjes en vormpjes telkens weer onder de loep te nemen en vooral niet al te serieus te nemen. En eerlijk gezegd denk ik dan meestal niet aan de gebrokenheid van alles, zodanig dat het me bedroefd.

Ik kan me ergens niet voorstellen dat het Gods Wil is dat na de zondeval de bekeerde mens ten allen tijde een droevige/serieuze blik heeft. Ergens verwacht ik ook dat psychologisch gezien, dergelijk gedrag ook negatieve (foute) gevolgen kan hebben voor de denkwereld en zo ook voor je doen en laten.

Ik zou ook denken dat een christen die blijdschap vertoont, kan lachen, opgewekt is in God, dat een dergelijk christen juist een lichtend licht kan zijn in zijn/haar omgeving. En zeker, een happy uiterlijk zonder inhoud is niets waard, maar is een happy uiterlijk en een serieuze inhoud niet de beste combinatie?

Hier dus zo wat gedachtengangen, zonder enige Bijbelteksten nog, maar ik kan er wel een aantal bedenken. Graag jullie zienswijze.

[benefietdiner]

Goeie vraag. Ik denk ook wel dat het een verschil is tussen lichte groeperingen b.v. pinsterbeweging e.a. en b.v. zwaar gereformeerden. Ik kom zelf uit de laatste en daar wordt de vreugde van verlossing in Christus inderdaad met een treuren beleeft, of dat zij niet los kunnen komen van welke ellende staat waaruit ze verlost zijn. Soms vraag ik mij dan ook wel eens af weet je het nu wel of niet in Christus te zijn. Het tegenovergestelde heb ik b.v. bij vrijzinnigen. Zij loven en juichen of ze in de zevende hemel zijn dat ik me dan ook wel afvraagt, ben je nu vergeten uit welke ellende staat of je verlost bent. De een loopt met zijn hooft treurig naar beneden de ander met blijdschap omhoog. Persoonlijk denk ik dat deze spagaat in evenwicht moet zijn anders is het niet geheel juist.

[boer]

Goeie vraag. Ik denk ook wel dat het een verschil is tussen lichte groeperingen b.v. pinsterbeweging e.a. en b.v. zwaar gereformeerden. Ik kom zelf uit de laatste en daar wordt de vreugde van verlossing in Christus inderdaad met een treuren beleeft, of dat zij niet los kunnen komen van welke ellende staat waaruit ze verlost zijn. Soms vraag ik mij dan ook wel eens af weet je het nu wel of niet in Christus te zijn. Het tegenovergestelde heb ik b.v. bij vrijzinnigen. Zij loven en juichen of ze in de zevende hemel zijn dat ik me dan ook wel afvraagt, ben je nu vergeten uit welke ellende staat of je verlost bent. De een loopt met zijn hooft treurig naar beneden de ander met blijdschap omhoog. Persoonlijk denk ik dat deze spagaat in evenwicht moet zijn anders is het niet geheel juist.

Nergens wordt in de Schrift gewaarschuwd voor blijdschap en opgewektheid, wel voor geveinsde nederigheid en opgelegde (gewilde) nederigheid.
o-1 dus voor de zwaar gereformeerde rechterflank.

[coby]

Mijn zwaar gereformeerde oom was altijd blij. Ligt misschien ook aan je karakter. Er zijn ook zat pinksterchristenen die depressief zijn. Ik vind die tekst van verblijd u te allen tijde en de gedachte aan Paulus die God lof ging zingen in de gevangenis altijd wel goed. Als ik me compleet beroerd voel en echt alles zit tegen, word ik juist blij. Onze voorganger zei altijd: je moet elastiekjes binden aan je oor en aan je mondhoeken bevestigen en dan in de spiegel kijken. Word je vanzelf blij.

[gml]

Het is enigzins overlappend met een ander topic, maar het zou een afdwaling zijn van het onderwerp aldaar.

Hier mijn vraag: Beleeft een christen vreugde? En dan met name hoe?

Aanleiding, onlangs las ik een artikel in een tijdschrift (gezinsgids), geschreven door een predikant, dat het beleven van de vreugde vanwege het behoud voor christenen, ze direct wijst op de gebrokenheid (van het leven, mensheid, eigen daden etc.). Zodoende wordt er (blijkbaar) niet uitbundig gelachen onder "Gods Kinderen". (De boodschap leek dus hiervoor verklarend te zijn).

Eerlijk gezegd herken ik er mij absoluut niet in. Ik ben gewend om zaken te relativeren, en vaak met humor. Het is een manier om mijn eigen gewoontetjes en vormpjes telkens weer onder de loep te nemen en vooral niet al te serieus te nemen. En eerlijk gezegd denk ik dan meestal niet aan de gebrokenheid van alles, zodanig dat het me bedroefd.

Ik kan me ergens niet voorstellen dat het Gods Wil is dat na de zondeval de bekeerde mens ten allen tijde een droevige/serieuze blik heeft. Ergens verwacht ik ook dat psychologisch gezien, dergelijk gedrag ook negatieve (foute) gevolgen kan hebben voor de denkwereld en zo ook voor je doen en laten.

Ik zou ook denken dat een christen die blijdschap vertoont, kan lachen, opgewekt is in God, dat een dergelijk christen juist een lichtend licht kan zijn in zijn/haar omgeving. En zeker, een happy uiterlijk zonder inhoud is niets waard, maar is een happy uiterlijk en een serieuze inhoud niet de beste combinatie?

Hier dus zo wat gedachtengangen, zonder enige Bijbelteksten nog, maar ik kan er wel een aantal bedenken. Graag jullie zienswijze.

Er is een grote vreugde te vinden in Gods kinderen, dat kan ik met zekerheid zeggen. Maar die vreugde is een andere vreugde dan de vreugde die je hier op deze aarde beleeft, bijvoorbeeld de blijdschap die je hebt omdat je een brommer voor je verjaardag hebt gekregen (ik noem een voorbeeld). Ik weet dit zelf uit eigen ervaring. Ik ervaar stille verwondering vanwege het feit wat Christus heeft gedaan voor mij, voor een arme zondaar. Je ziet persoonlijk dat je in alles tekort schiet. Egoïsme, kleingelovigheid, dat zijn enkele voorbeelden.

De vreugde vanwege het behoud van een christen, en dat dit direct wijst op de gebrokenheid van het leven, daar herken ik me inderdaad ook niet direct in. Althans, niet in die volgorde. Het lijkt mij juist dat het de opgekeerde volgorde moet zijn (ellende-verlossing-dankbaarheid). (Daar is geloof ik een ander topic over, hier op dit forum - misschien bedoelde je deze topic?). Dat neemt natuurlijk niet weg dat de drie elementen niet tegenover elkaar uitgespeeld moeten worden. Het is ook niet voor niets dat de vreugde van een christen bestaat uit het uit dankbaarheid naleven van de wet van God.

Persoonlijk denk ik daarom niet dat een happy uiterlijk en een serieuze inhoud de beste combinatie is. Ik ervaar dat niet zo. Een happy uiterlijk past meer bij de vreugde over vergankelijke dingen. Het hebben van een serieuze inhoud, dat is in het kader van het geloof onmisbaar. Maar goed, over die combinatie, dat is zuiver persoonlijk. Er kunnen andere meningen zijn.

[1a2b3c]

In de zware bevindelijke kringen heb ik droefheid en twijfel altijd als een kernmerk van 'een waar geloof' horen preken. De twijfel gaat dan doorgaans over 'ben ik nou wel of geen kind van God'.
Dan wordt er gepreekt: "Soms geeft God het je dan wel weer eens te geloven, maar dat zijn maar uurtjes van korte duurtjes. Zo genoten en zo weer toegesloten".
Geen wonder dat je niet echt blij kunt zijn als je daar steeds over in twijfel bent, maar in de Bijbel kun je dat echter helemaal niet terugvinden, integendeel juist.
In de Bijbel gaat de droefheid van gelovigen, als daar al sprake van is, niet over de staat/positie - ik zou tenminste geen voorbeeld weten - maar over de stand/praktijk, over tijdelijke dingen.

Ik kan me niet vinden in het artikel uit dat tijdschrift. Natuurlijk heb ik ook wel eens mindere dagen, maar gelukkig gaat dat niet over twijfel aan m'n staat.

[schelpje3]

Er wordt (gelukkig) ook gepreekt dat je vreugde kunt krijgen van de satan. Als je zijn fluisteringen niet herkent, leef je dus gerust, maar met een onbekeerd hart verder.
Dan is er een kans dat God moet zeggen: Gaat weg van Mij, Ik heb u nooit gekend.
Vertel dan ook die kant 1a2b3c. Wat heb je aan een korte tijd (valse) vreugde?
Deze tijd van droefheid duurt ook maar kort, maar daar staat een door God Zelf geschonken vreugde tegenover.
Maar Ik zal in het midden van u doen overblijven een ellendig en arm volk; die zullen op den Naam des HEEREN betrouwen. Dus je zult toch eerst iets van die ellende doorleefd moeten hebben, wil je die vreugde ten diepste kennen en beleven.

[1a2b3c]

Er wordt (gelukkig) ook gepreekt dat je vreugde kunt krijgen van de satan. Als je zijn fluisteringen niet herkent, leef je dus gerust, maar met een onbekeerd hart verder.

De 'vreugde' van de satan kun je herkennen. Die is nooit op God en Zijn eer gericht. 2 Kor.2: 11 Want zijn (satan) gedachten zijn ons niet onbekend. N.B.V. zijn plannen kennen we maar al te goed.

Dan is er een kans dat God moet zeggen: Gaat weg van Mij, Ik heb u nooit gekend.

.... u die de wetteloosheid werkt. En zou je het zelf niet weten als je met wetteloze dingen bezig bent???

Vertel dan ook die kant 1a2b3c. Wat heb je aan een korte tijd (valse) vreugde?

Daar heb je helemaal niets aan, maar geloven in Jezus en Zijn volbracht werk levert geen valse vreugde op. Joh.7:38 Wie in Mij gelooft, zoals de Schrift zegt: Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.

Deze tijd van droefheid duurt ook maar kort, maar daar staat een door God Zelf geschonken vreugde tegenover.
Maar Ik zal in het midden van u doen overblijven een ellendig en arm volk; die zullen op den Naam des HEEREN betrouwen. Dus je zult toch eerst iets van die ellende doorleefd moeten hebben, wil je die vreugde ten diepste kennen en beleven.

Wat je beleefd 'moet' hebben, daar gaat het niet over. Iedereen heeft zijn/haar eigen verhaal. De Bijbel stelt geen voorwaarden!

[jaapo]

Schrikwekkend: je loopt dus flinke kans, je blij te voelen als gevolg van een onherkenbare invloed van de satan. Kennelijk is dat de oorzaak van de donkergrijze levensvisie van een deel van de rechtzinnigen. Wat een rot leven heb je dan eigenlijk: altijd de angst, dat wat ik doe en wat ik zeg, door de satan beïnvloed is. Ik ken zulke mensen, vroeger trouwens nog meer. Meelijwekkend. Ik herinner me nog levendig, hoe er over het dorp op de Voorbereidingszondag en de week erna tot de Avondmaalszondag een soort grauwsluier kwam te liggen. Of was het verbeelding? En dan tijdens de dienst de huilende mensen, de boze dominee, eerst omdat je niet moest denken, dat je zo gemakkelijk kon aangaan en daarna weer, omdat de vierde tafel te leeg bleef, doordat mensen Jezus' nodiging niet aanvaardden. Geen touw aan vast te knopen. Ook: iemand zei tegen mij, dat hij ook met Kerstmis in het zwart gekleed ging, omdat het zo erg was, dat God Zijn Zoon moest zenden voor de redding van ons, door en door slechte mensen. Als dit je geloofsleven is: altijd die vage angst, dan ben je beklagenswaardig. En dan aldoor die gebroken wereld. Waardoor de dieren elkaar opvreten (voor de zondeval aten ook de tijgers gras!!). En de ongelukken, de natuurrampen, de ongeneeslijke ziekten, allemaal door de gebroken wereld. Het is mijn geloof niet. Nooit geweest ook. Daardoor ben ik voor sommigen verloren, anderen noemen mij een kafchristen. Een geuzennaam.

[boer]

Maar Ik zal in het midden van u doen overblijven een ellendig en arm volk; die zullen op den Naam des HEEREN betrouwen. Dus je zult toch eerst iets van die ellende doorleefd moeten hebben, wil je die vreugde ten diepste kennen en beleven.

Wat dacht je, ik doe weer eens een graai in het OT, en zet een tekst voor de israelieten van toen over op de gemeente van nu? Gewoon af en toe eens selectief er wat uit pikken?

[benefietdiner]

Die tekst die schelpje3 aanhaalt uit Zefanja 3 is inderdaad maar de halve waarheid en waarschijnlijk expliciet voor Israël en impliciet ook voor ons als ingeënt in de edele olijfboom.
Halve waarheid @schelpje3 want lees eens twee verzen verder:

Zing vrolijk, gij dochter Sions, juich, Israel; wees blijde, en spring op van vreugde van ganser harte, gij dochter Jeruzalems! De HEERE heeft uw oordelen weggenomen, Hij heeft uw vijand weggevaagd; de Koning Israels, de HEERE, is in het midden van u, gij zult geen kwaad meer zien. Te dien dage zal tot Jeruzalem gezegd worden: Vrees niet, o Sion! laat uw handen niet slap worden. De HEERE uw God, is in het midden van u, een Held, Die verlossen zal; Hij zal over u vrolijk zijn met blijdschap, Hij zal zwijgen in Zijn liefde, Hij zal Zich over u verheugen met gejuich.

Wat schelpje aanhaalt met het hierboven is de hele waarheid en…..daar zit toch heel wat vreugde in.

[coby]

Zing vrolijk, gij dochter Sions, juich, Israel; wees blijde, en spring op van vreugde van ganser harte, gij dochter Jeruzalems! De HEERE heeft uw oordelen weggenomen, Hij heeft uw vijand weggevaagd; de Koning Israels, de HEERE, is in het midden van u, gij zult geen kwaad meer zien. Te dien dage zal tot Jeruzalem gezegd worden: Vrees niet, o Sion! laat uw handen niet slap worden. De HEERE uw God, is in het midden van u, een Held, Die verlossen zal; Hij zal over u vrolijk zijn met blijdschap, Hij zal zwijgen in Zijn liefde, Hij zal Zich over u verheugen met gejuich.

He daar ken ik nog een lied van, dat zongen we vroeger altijd: Jubel, jubel dochter Sions..,.
Nou zo beleef je dus vreugde, dit soort liedjes zingen. Ik zoek 'm meteen op op youtube. Zo'n Israel-liedje.

[benefietdiner]

He daar ken ik nog een lied van, dat zongen we vroeger altijd: Jubel, jubel dochter Sions..,.
Nou zo beleef je dus vreugde, dit soort liedjes zingen. Ik zoek 'm meteen op op youtube. Zo'n Israel-liedje.

Deze?
http://www.youtube.com/watch?v=p8805P34TJQ

[alexander91]

Dus je zult toch eerst iets van die ellende doorleefd moeten hebben, wil je die vreugde ten diepste kennen en beleven.

Je zet hier een duidelijk geloofsschema neer: eerst diep bedroefd zijn, dan pas de genade kennen en beleven.

Hoe zit het dan met de discipelen, die op bevel van Christus Hem gingen volgen? Er staat nergens dat zij toen diep hun zonde doorleefd hadden. Sterker nog, in hun (lange) weg achter Christus aan leerden zij hun diepste hart en zonden geleidelijk kennen. Petrus was toch al voor de kruisiging en opstanding bekeerd? Hoe zie je dat dan?
Of de eerste gelovigen die beschreven staan in bv handelingen. Staat daar bij dat zij hun zonden gewaar werden? Of besloten zij Christus te volgen op zijn bevel van geloof en bekering? Of staat er dat Paulus preekte over hun zonden?

[boer]

Juist.
Ook Lydia en Cornelius hadden geen ellende om uit verlost te worden, alvorens zij zich lieten dopen etc.
Niemand eigenlijk in de Bijbel.
Daarom onderschrijf ik de HC dus ook niet.
Helemaal niet zo Sola Scriptura, dus eigenlijk, he?