Mijn eerste post en een zaak waar ik zelf niet uitkom. Graag kritiek op mijn onderstaande schrijven.
Stelling: Het huwelijk is het sacrament van Gods verbondstrouw.
Het teken is:
De verbintenis tussen man en vrouw zoals door God ingesteld in Genesis 2.
Het zegel is:
De bevestiging aan de gelovige van de Goddelijke belofte van onwrikbare verbonstrouw.
De goddelijke belofte is:
Dat God Zijn trouw aan een door hem ingesteld verbond niet laat varen ook niet tegenover de ontrouwe mens.
De onzichtbare werkelijkheid is:
Gods trouw aan Zijn Verbond waarop de gelovige mag vertrouwen.
Het heilshistorische gebruik is:
Genesis — Instelling van het huwelijk als blijvende eenheid
Deuteronomium — God houdt Zijn verbond trouw
Hosea — Het huwelijk als zichtbaar onderwijs in verbondstrouw, ontrouw, vergeving en herstel
Jesaja — God toont blijvende trouw aan het verbond
Jeremia — Ontrouw binnen een huwelijk als beeld van verbondsbreuk en de oproep tot honoreren van het verbond
Ezechiël — Het huwelijk als uitleg van verbond, overspel/breuk, oordeel, genade en herstel
Maleachi — De wederpartij wordt aangeduid als vrouw van een verbond met hetzelfde Hebreeuwse woord en het bevel van trouw aan verbond
Romeinen — Het ontbreken van een zegel bij een instelling sluit een verzegeling niet uit
Timotheüs - Menselijke ontrouw heft Gods trouw niet op. Het Verbond blijft staan.
Mattheüs — Christus bevestigt de blijvende scheppingsinstelling uit Genesis
De bekende verzen uit Efeze die door de RK de ene kant op worden gebruikt en de Protestanten de andere kant op heb ik niet nodig voor deze stelling.
De huwelijksorde is in de gehele heilsgeschiedenis nooit afgeschaft en herhaaldelijk door de Schrift gebruikt om Gods verbond en trouw zichtbaar te maken. Christus heeft dit niet opnieuw hoeven instellen.
De rol van 3 sacramenten:
Doop: Onderwijst in het Nieuwe Verbond en de beschikbaarheid van genade
Avondmaal: Onderwijst in de werking van de middelaar tot genade in dit Nieuwe Verbond
Huwelijk: Onderwijst in onwrikbare trouw aan een verbond ondanks gedragingen van de wederpartij in dat verbond
Bovengenoemde definiëring van Doop en Avondmaal mag men eventueel aanpassen naar wat gebruikelijk is in zijn/haar kerk. Deze zijn alleen ter illustratie opgenomen.
Waarom de mens dit onderwijs nodig heeft:
Omdat de gevallen mens moeite heeft met een verbond waarin de oprichter tevens beheerder of toebedeler van het middel is en ook de rechtspraak vormt die toeziet op het in stand houden van dit verbond. Gods objectieve betrouwbaarheid schiet niet tekort, het geloof van de mens hierin wel.
God handelt verbondstrouw als:
De ware gelovige genade ontvangt.
De ongelovige sterft.
Dat er een verbond is voor een groep mensen betekent ook dat er geen verbond is voor de andere groep mensen. Het houden van dit verbond voor de ware gelovige en het oordeel over de ongelovigen maakt dat Hij verbondstrouw handelt.
Regels voor argumentatie:
De Schrift heeft het hoogste gezag. Een antwoord uit traditie draagt het zegel van de Paus. De Protestant vroeg Rome 500 jaar geleden om Schriftuitleg maar kreeg traditie. De Protestant mag op zijn beurt niet antwoorden uit traditie, alleen uit de Schrift. Traditie kan alleen een duidelijke Schriftgrond versterken, niet vervangen.
Een bestaande afleiding uit de Schrift heeft niet vanwege confessioneel gebruikelijk of ouderdom gezag over een latere afleiding, een latere geen gezag over een eerdere alleen omdat deze later is.
Vragen aan de tegenstander:
Wat is de Schriftgrond voor de criteria voor sacramenten van Calvijn en Ursinus?
Wat is de Schriftgrond voor acceptatie van een sacrament?
Wat is de Schriftgrond voor het moeten (her)instellen van een sacrament in het Nieuwe Testament ook als dit een sacrament was dat voor de zondeval al was ingesteld?
Wat is de Schriftgrond voor het niet toebedelen van God Zijn trouw als belofte maar als eigenschap waarbij geldt dat als God niet ontrouw zou mogen handelen tegenover menselijke ontrouw dit in principe een beperkende voorwaarde van Zijn almacht betekent.
Wat is de Schriftgrond dat Gods trouw onderdeel is van doop en avondmaal en geen separate Goddelijke belofte is?
Tips aan de tegenstander:
Bavinck ziet correcte afleiding uit Schrift als noodzakelijk en legitiem. Als je uit een kerk van Bavinck komt werkt het in je nadeel als je bekritiseert dat ik methodisch afleid omdat ik dit dan ook op jou zal leggen en jij dan ook jouw criteria van Calvijn en Ursinus niet meer kan toepassen.
Johannes Paulus II, Harinck, en Eckeveld kennen deze heilshistorische lijn. Als je deze lijn aanvalt val je hun aan. Dit zijn allemaal zware jongens in hun kerkverband.
Wanneer een instelling niet materialiseert voor het Nieuwe Verbond kun je deze ook niet tegen mij gebruiken als argument dat er meer sacramenten zouden ontstaan. De regenboog bijvoorbeeld materialiseert niet voor het Nieuwe Verbond en kent geen consistente heilshistorie.
Canoniek RK recht, catechismi, geloofsbelijdenissen, leerregels en formulieren zijn afleiding uit de Schrift. Zij staan niet hoger omdat zij al 100en jaren in gebruik zijn. Predikanten beweren zelfs dat binnen de 1000 jaar dwalende RK de ware gelovige door God is bewaard. Dat concept keert zich nu tegen de gelovige als hij zijn afgeleide geschriften als wapen zou willen inzetten.
Indien God gedurende de gehele heilsgeschiedenis dezelfde instelling gebruikt om Zijn verbond en verbondstrouw zichtbaar te maken, op welke grond uit de Schrift moet dan worden aangenomen dat deze instelling uitsluitend beeldend is en geen door God gegeven zichtbare instelling kan zijn waardoor de gelovige in Gods verbondstrouw wordt onderwezen en bevestigd?
