homoseksualiteit

[Marnix]

Dat klopt natuurlijk ook. Geen enkele groep gelovigen is een monoliet. Is de nuance misschien dat het bestaan van God als feit wordt gezien, maar het aannemen van Jezus een keuze? Dat zou ik me wel kunnen voorstellen in ieder geval.

Ik denk dat het voor een deel ook gewoon per situatie verschilt. Aan de ene kant heb je een theologische discussie: Bekeer je je of bekeert God je? Ik denk dat beiden waar zijn, het is een wisselwerking die bij God begint. Als God niet werkt was er helemaal geen bekering mogelijk geweest. Hij maakt het mogelijk en hij overtuigt je daar ook van. Mensen die zich bekeren zeggen doorgaans: Ik zette die stap want ik had ontdekt dat God daarvoor al zoveel stappen had gezet. Het is een beetje alsof je verliefd op iemand wordt en ja, je moet dan wel naar die persoon toegaan maar je bent door die ander allang tot de overtuiging gekomen: Met die persoon wil ik de rest van mijn leven delen. Zoiets. De Bijbel zegt:

Wij hebben Hem lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. Dat vat het denk ik wel mooi samen. Dat is een keuze maar ook die keuze begint bij Zijn liefde. (wat trouwens wel wat anders is dan: Je kunt niets doen, het gaat vanzelf, daar geloof ik niet in)

[Mortlach]

Dat is inderdaad mooi verwoord en een mooie manier om ernaar te kijken.

We zijn wel enigszins afgedwaald, dus hopelijk kunnen we terugkeren naar het onderwerp.

In het antwoord op deze vraag: https://www.refoweb.nl/vragenrubriek/32 ... ohuwelijk/ staat het volgende:

"Terecht zegt u dat Jezus zondaars opzocht om hen tot bekering te roepen. Maar in de geschiedenissen die ik noem, valt op dat Hij dat niet expliciet doet. Tegen geen van beide personen zegt Hij zoiets als: u moet zich bekeren van uw zonden. Dat zowel Zacheüs als de Samaritaanse vrouw zich ondertussen wel degelijk bekeren, lijkt meer het gevolg van het feit dat Jezus hen liefdevol bejegent dan van een expliciete veroordeling van hun levensstijl. Ik denk dat hier een parallel ligt. Een liefdevolle bejegening kan méér (geestelijk) effect hebben dan een expliciete veroordeling.

...

Zo kán het bijwonen van een homobruiloft lijken op een ondersteunen daarvan, terwijl het dat niet is. Het verschil heeft ermee te maken hoe transparant je bent (geweest) over jezelf en jouw principes. In mijn artikel Genodigde voor een homobruiloft geef ik aan dat je moet voorkomen dat het trouwkoppel jouw aanwezigheid ziet als een instemmen met de principes daarachter. Als het goed is, wéét het homokoppel al hoe je er zelf in staat."

Ik zie hier toch weer de bekende spagaat, en het lijkt erop dat gezegd wordt dat je een homohuwelijk kunt bijwonen, zolang de huwelijksgangers maar weten dat je het niet met hun huwelijk eens bent, in de hoop dat ze door je liefdevolle bejegening tot bekering komen.

En ik denk dan, okee, hoe ziet dat er dan uit? Dat het kersverse echtpaar gaat scheiden en weer alleen door het leven gaat? Dat zou ik een heel onprettig idee vinden: een huwelijk bijwonen in de hoop dat het maar zo snel mogelijk stukloopt!

Ikzelf zou iemand waarvan ik weet dat ze niet achter mijn keuze staan en niet samen met mij gelukkig kunnen zijn simpelweg niet uitnodigen, maar dat ben ik.