Over blamages gesproken...
Vrijdag werd de herkansing van het White House Correspondents Dinner gehouden (voor de perspool die het WH verslaat) omdat er de eerste keer die poging tot een aanslag was.
Het is gebruikelijk voor het WHCD dat de President een toespraakje houdt waarin luchtige grapjes over de pers en over de regering worden gemaakt. Een soort "roast" dus. Zo had Obama een keer een "
woede-vertaler" omdat Obama zelf altijd zo nuchter blijft.
(Dit doet me denken aan de keer dat een leraar Grieks op mijn Middelbare school zijn afscheidsrede in het Oud-Grieks (Attisch) dat niemand natuurlijk verstond, maar hij had een leerling met grote vellen karton waar de "visuele vertaling" op stond - meestal dingen als ezels en vuur en middelvingers enzo)
Maar nu is het 2026 en is Trump president en besloot hij een speech te geven. Die was ongetwijfeld grappig bedoeld, maar ja, Trump is nu eenmaal Trump. En als Trump ergens niet tegen kan, is het als mensen grappen over hem maken. Dat kan zijn tere narcistische geestje niet aan, dus wordt hij vals.
Het geheim van een goede "roast" is dat je in je hart genegenheid hebt voor het doelwit. Dan zijn de grappen leuk. Maar Trump is een hatelijk mannetje en dus sloegen al zijn "grappen" als een tang op een varken. Dit is trouwens ook de reden dat rechtse satire nooit leuk is; want ook bij satire moet je je materiaal in je hart waarderen, anders is het gewoon giftigheid.
Het publiek reageerde zoals je zou verwachten: geschokt en stil. Trump merkte het vrij snel en begon te klagen over de speech die hij op dat moment aan het voordragen was. Ook probeerde hij een paar keer een grap
uit te leggen, en dat staat altijd garant voor succes, toch? Hij maakt op een gegeven moment een opmerking over Adam Schiff - nogmaals, als je genegenheid voor Schiff hebt, had het grappig kunnen zijn - maar hij wijdde vervolgens een aantal minuten lang uit over hoe hij Schiff echt
haat.
Het was al met al een volledige afgang. Zelfs
zijn mensen in het publiek waren stil.
Maar weet je, op een bizarre manier denk ik toch dat het een overwinning voor Trump was. Want hij sprak bijna een UUR en niemand liep weg, niemand roep "Boe!", hij werd niet van het podium gejouwd. En dat kan alleen als HIJ macht over het publiek had. Ook dit doet me denken aan een concert dat ik ooit bijwoonde met een verschrikkelijke slechte opening act, de slechtste die ik ooit heb meegemaakt. Het duurde niet lang voordat
iedereen in de zaal de rug naar het podium had gekeerd. We wilden niet weglopen want we kwamen voor de hoofd-act, en jouwen hielp niks, dus was glashard negeren de enige optie.
Ik wou dat ze dat ook bij Trump hadden gedaan.
Hier het item dat Jon Stewart van de Daily Show er gisteren over had, als je wilt zien hoe de avond verliep. Ik vraag me af of ze Trump volgend jaar weer uitnodigen; hoewel er t.z.t. hopelijk iemand anders aan de macht is.
