'Eeuwig', is dat niet een beetje lang?

[JeeWee]

Onlangs hoorde ik in een praatprogramma iemand zeggen dat hij er niet aan moest denken om eeuwig te leven. "Ik vind 85 jaar al zo lang. Stel je voor dat daar nooit een eind aan komt".

Denken jullie daar wel eens over na? Eeuwig God loven (in de hemel)? Eeuwig God vloeken (in de hel)?
Met eerbied gesproken, kan ik me voorstellen dat mensen zeggen dat dat wel een beetje vermoeiend en uitzichtsloos lijkt.

Wat doe je dan zo'n eeuwigheid? Is dat wel te bevatten met ons verstand?
Ik vind het ook weer zo makkelijk om alles wat we niet kunnen begrijpen, maar af te doen als niet te bevatten...

We hier vast geen oplossing vinden, maar misschien is hetw el goed om eens hardop te denken en inzichten te delen en vooral ook uit te vinden wat God zelf ons daarover zegt....

[Sjaakje]

Onze lichamen zullen dan ook veranderd worden, we zullen niet onder dezelfde hoedanigheden als hier op aarde in de eeuwigheid zijn.

[schelpje3]

Gisteren nog een preek over gehoord, Openbaringen, de schare die niemand tellen kan.
Zij zullen EEUWIG God grootmaken.
De ds zei idd, dat kunnen wij ons niet voorstellen, hier gaat alles toch wel vervelen, het is even leuk, even spannend, maar dan wordt het toch gewoon en niet boeiend meer.
Maar dat zal dan niet zo zijn !
Er is immers geen tijdbesef, geen haat, geen moeiten en zorgen meer.
Ik denk dat wij dit met ons beperkt verstand nu niet kunnen voorstellen, de meesten van ons zitten nog met veel lijntjes aan deze wereld vast.

[Berjan]

Dus dat is eigenlijk het plan van God geweest? Wezens creëren die hem eeuwig kunnen dienen? Ik vind het een zeer vreemd beeld, en het past totaal niet bij hoe ik God zie.

Zijn we niet op Aarde om te leren? En stel dat na 85 jaar je dood gaat, dan kun je dus OF eeuwig in de Hemel komen of eeuwig in de Hel? Wat heb je dan aan dit leven? Niks toch?

Als je iets fout doet (je gelooft namelijk niet) heb je geen kans op herstel.

En als je iets goed doet (je gelooft wel) kun je God eeuwig prijzen.

Ik moet er niet aan denken. Een God die ons maakt, enkel voor zichzelf. Ook zo omslachtig, hebben we daarom een vrije wil gekregen?

Denk er eens even over na, zou ik zeggen

[scheermes]

Goede vragen, eeuwig mij lijkt het ook erg lang. Het al dan niet lang zijn heeft denk ik te maken of je nog kunt nadenken zoals je dat nu kunt. Als je geen brein hebt om te kunnen nadenken en geen zintuigen om prikkels te kunnen ontvangen snap ik dat het tijdsbesef verdwijnt. Maar in wat voor toestand zit je dan?

[schelpje3]

Dus dat is eigenlijk het plan van God geweest? Wezens creëren die hem eeuwig kunnen dienen? Ik vind het een zeer vreemd beeld, en het past totaal niet bij hoe ik God zie.

Zijn we niet op Aarde om te leren? En stel dat na 85 jaar je dood gaat, dan kun je dus OF eeuwig in de Hemel komen of eeuwig in de Hel? Wat heb je dan aan dit leven? Niks toch?

Als je iets fout doet (je gelooft namelijk niet) heb je geen kans op herstel.

En als je iets goed doet (je gelooft wel) kun je God eeuwig prijzen.

Ik moet er niet aan denken. Een God die ons maakt, enkel voor zichzelf. Ook zo omslachtig, hebben we daarom een vrije wil gekregen?

Denk er eens even over na, zou ik zeggen

Denken doen we heel lang, ons hele leven.
We hebben een vrije wil om naar de kerk te gaan, ons te zetten onder Gods Woord.
Je twijfelt toch niet aan het bestaan van de hel ? Of toch wel ?
Het is idd, of het 1 of het ander, zo de boom valt, blijft hij liggen !
Je leeft nu nog in genadetijd, doe er iets mee, voordat het te laat is.

[Jetjuhhh]

Maar om het aards te vergelijken,
als je een vriend/vriendin hebt, dan wil je daar zo lang mogelijk bij zijn,
Terwijl die nog wel eens iets fout doen.
God doet nooit iets fout en dan is het alleen maar liefde geven en ontvangen
dat is toch heerlijk?

[Mortlach]

Maar om het aards te vergelijken,
als je een vriend/vriendin hebt, dan wil je daar zo lang mogelijk bij zijn,
Terwijl die nog wel eens iets fout doen.
God doet nooit iets fout en dan is het alleen maar liefde geven en ontvangen
dat is toch heerlijk?

Zolang we nog denken vanuit het menselijke kader, is een eeuwigheid wel erg lang en niet vol te houden, wat de omstandigheden ook zijn. een miljoen jaar, twee miljoen, 10 miljoen?

Hoe de hemel ook zal zijn, het zal in ieder geval niet op het aardse bestaan lijken, en aan de menselijke geest zal ook het een en ander moeten worden versleuteld. Een interessantere vraag is - vind ik - dan ook hoeveel 'jij' er nog van je overblijft in de hemel.

[schelpje3]

Eeuwig is in dit verband NIMMER EINDIGEND.
Er zal wel herkenning zijn, maar we zien er toch niet zo uit als nu.
Dat kan ook niet, want we zullen niet stoffelijk meer zijn.

[Lalage]

Eeuwig in de bijbel betekent niet altijd 'voor altijd'.

[Jetjuhhh]

wat zou het dan wel betekenen volgens jou?

[JeeWee]

'Eeuwig' wordt wel gekoppeld aan een nieuwe hemel en een nieuwe aarde...

[Sjaakje]

Aan eeuwigheid is geen begin en geen einde, sowieso is het dan onmogelijk om in termen van tijd te denken.

[Lalage]

In de bijbel worden woorden gebruikt zoals 'aion' en dat is een tijdperk met een begin en een einde. Daarom geloof ik niet in een eindeloze hel. Maar daar hebben we hier op refoweb al vaker over gepraat.

[elbert]

Onlangs hoorde ik in een praatprogramma iemand zeggen dat hij er niet aan moest denken om eeuwig te leven. "Ik vind 85 jaar al zo lang. Stel je voor dat daar nooit een eind aan komt".

Denken jullie daar wel eens over na? Eeuwig God loven (in de hemel)? Eeuwig God vloeken (in de hel)?
Met eerbied gesproken, kan ik me voorstellen dat mensen zeggen dat dat wel een beetje vermoeiend en uitzichtsloos lijkt.

Redeneren we hierbij niet teveel vanuit onze eigen context, waarin we geconfronteerd worden met allerlei zaken die we onprettig, vervelend, verschrikkelijk, enz. vinden? Kortom: het onvolmaakte bestaan?
Als je de eeuwigheid ziet als een verlenging van het onvolmaakte, dan kan ik me voorstellen dat de eeuwigheid geen aantrekkelijk vooruitzicht lijkt.
Maar als in de Bijbel gesproken wordt over de eeuwigheid bij God, dan gaat het niet om een verlenging van wat we al kennen, maar om het gegeven dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden (Rom. 8:18).
Het is dus heel anders dan we ons voor (kunnen) stellen. Gelukkig wel.