Nederlands Dagblad biedt podium aan rooms-katholieke dwaalleer

[DerQ]

De oecumenische fabel van het Nederlands Dagblad: Hoe een gereformeerde traditie capituleert voor Rome
Bijdrage voor het Refoweb-forum
Door: Een bezorgde kroniekschrijver van de Reformatie

Wie de geschiedenis van de gereformeerde pers in Nederland bestudeert, ontkomt niet aan een zeker gevoel van melancholie bij het omslaan van de huidige pagina’s van het Nederlands Dagblad. De krant die ooit, diep geworteld in de confessionele traditie van de Vrijgemaakte Kerken, fungeerde als een betrouwbaar baken voor Schriftgetrouw denken, lijkt in een postmoderne stroomversnelling te zijn geraakt. Onder de vlag van ‘brede oecumene’ en ‘open dialoog’ voltrekt zich een theologische verschuiving die niet langer genegeerd kan worden. De recente publicaties en video-interviews waarin bekeerlingen zoals Joan Lindhout een kritiekloos podium krijgen om hun overstap naar de Rooms-Katholieke Kerk te rechtvaardigen, vormen hiervan de trieste heraut.

Het probleem is niet dat een krant bericht over kerkverlating of theologische verschuivingen; dat is journalistieke plicht. Het probleem ligt in de methodologie van de verslaggeving. Waar men vroeger apologetische scherpte mocht verwachten, hanteert de redactie vandaag de dag een lankmoedige, haast bewonderende toon jegens de spirituele esthetiek van Rome. Lindhout mag zijn subjectieve claims over de vroege kerkvaders en zijn rammelende ecclesiologie spuien zonder dat hem een strobreed in de weg wordt gelegd.

Het anachronisme als theologische methode
Wanneer Lindhout in de media van het ND zijn narratief deelt, bedient hij zich van een klassieke katholieke apologetische methode: het projecteren van latere dogmatische constructies op de vroege kerk. Hij claimt dat kerkvaders zoals Ignatius van Antiochië (ca. 110 n.Chr.) dwingend getuigen van een rooms-papalistisch systeem. Dat was er nog niet!

Een journalist met theologische bagage had hier direct kritische kanttekeningen moeten plaatsen. Ignatius’ felle verdediging van de eucharistie was immers geen prefiguratie van het dertiende-eeuwse transsubstantiatiedogma, maar een existentiële strijd tegen het Docetisme—een ketterij die ontkende dat Christus überhaupt een fysiek lichaam had. En wanneer Ignatius de kerk in Rome prijst om haar "voorzitterschap in de liefde" (prokathemene tes agapes), zwijgt hij in zijn brief aan de Romeinen paradoxaal genoeg over álle vormen van een monarchaal bisschops- of pausmodel. Rome werd destijds nog bestuurd door een presbyteriële raad.

Het ND kiest er echter voor om deze historische en dogmatische claims niet te toetsen. Men laat de lezer achter met de suggestie dat de Reformatie louter een historisch misverstand was en dat de 'volle waarheid' inderdaad in het Vaticaan te vinden is—een claim die overigens gretig werd bekrachtigd door de ronkende aanbeveling van kardinaal Eijk, die Lindhouts exercitie onterecht vergeleek met de intellectuele diepgang van John Henry Newman.

De capitulatie van de protestantse identiteit
Wat we hier zien gebeuren, is een theologische capitulatie. Het ND weigert de fundamentele breuklijnen van de zestiende eeuw nog serieus te nemen. Het Sola Scriptura en het Sola Gratia worden in het huidige oecumenische klimaat blijkbaar beschouwd als achterhaalde sektarische stokpaardjes, in plaats van de levende fundamenten van de Kerk van alle eeuwen.

Door de rooms-katholieke leer—inclusief haar onbijbelse Maria-dogma's (zoals de Onbevlekte Ontvangenis van 1854 en de Tenhemelopneming van 1950) en haar claims op een onfeilbaar menselijk leergezag—te presenteren als een gelijkwaardig, legitiem 'station' in de christelijke zoektocht, misleidt het ND zijn achterban. Het is het faciliteren van een intellectuele regressie.

Een oproep tot theologische ruggengraat
Als reformatorische christenen mogen we van een christelijk dagblad verwachten dat het de geesten beproeft of zij uit God zijn (1 Johannes 4:1). Dialoog vereist identiteit. Wie geen identiteit meer heeft, voert geen dialoog, maar capituleert.

Het wordt tijd dat het Nederlands Dagblad zich bezint op zijn wortels. De Reformatie was geen overbodige luxe, maar een noodzakelijke terugkeer naar het zuivere Evangelie van Jezus Christus, ontdaan van menselijke hiërarchie en traditievergoding. Laat de krant dán weer een podium aan bieden, in plaats van de rode loper uit te rollen voor de claims van Rome.

[Pcrtje]

Mooi stukje heb je heeft de AI voor je geschreven, DerQ. Wat wil je hier nu verder mee? Je stelt geen vraag en je nodigt ook niemand uit om over een stelling te discussiëren.

[Marnix]

Daarnaast wordt verweten dat er wordt gekeken naar de katholieke kerk van de eerste eeuwen maar wat daarna gebeurde (en waarom de reformatie kwam) wordt verzwegen maar ondertussen wordt er net zo min door de schrijver vermeld dat de katholieke kerk van rond 1500 heel anders was dan nu. Daarnaast is ook het kerkelijk landschap enorm veranderd. Allemaal redenen waardoor je nu weer meer toenadering ziet tussen protestant en katholiek. Niet zo vreemd dat een christelijke krant die zich al decennia niet meer als een vrijgemaakte krant profileert, daar aandacht aan besteedt.

[Cahier]

Het wordt tijd dat het Nederlands Dagblad zich bezint op zijn wortels. De Reformatie was geen overbodige luxe, maar een noodzakelijke terugkeer naar het zuivere Evangelie van Jezus Christus, ontdaan van menselijke hiërarchie en traditievergoding. Laat de krant dán weer een podium aan bieden, in plaats van de rode loper uit te rollen voor de claims van Rome.

Primair liggen de wortels van het Nederlands Dagblad in de verzuiling en met name de gereformeerd vrijgemaakte zuil. Sinds begin deze eeuw heeft men in die stroming hun wortels volledig losgelaten. Men kijkt ernaar zoals een klein kind naar spruitjes kijkt. Het Nederlands Dagblad heeft daarom überhaupt geen wortels meer waarop het zich kan bezinnen.

Kijken we verder naar de ontwikkelingen bij de kerken die vanouds gestempeld werden door het orthodox gereformeerd gedachtengoed, dan kan men m.i. niet anders concluderen dat het gereformeeerd gedachtengoed een kwijnend bestaan lijdt. Ook hierbij geldt net als met de ontkerkelijking van de synodale kerken destijds dat de theologen voorop gaan.

In verband met het toenadering zoeken met de Rooms Katholieke kerk kan men het platform Rome Reformatie noemen. Het deert de deelnemers blijkbaar niets dat volgens de opsteller van de Nederlandse Geloofsbelijdenis dat genootschap alle kenmerken van een valse kerk vertoont en de opsteller daar specifiek aan dacht toen hij sprak van het rijk van de antichrist. Onder de verklaring op hun website prijken welbekende namen als Koert van Bekkum, Gijsbert van den Brink, Ad de Bruijne, Arnold Huijgen, etc. Wanneer de theologen al smachtend kijken naar de rivieren Abana en Farpar en de Jordaan als een bedompte sloot behandelen, kun je dan nog anders verwachten van de journalisten, en menen dat zij in een ander voetspoor zullen gaan?

[Marnix]

Primair liggen de wortels van het Nederlands Dagblad in de verzuiling en met name de gereformeerd vrijgemaakte zuil. Sinds begin deze eeuw heeft men in die stroming hun wortels volledig losgelaten. Men kijkt ernaar zoals een klein kind naar spruitjes kijkt. Het Nederlands Dagblad heeft daarom überhaupt geen wortels meer waarop het zich kan bezinnen.

De vrijgemaakten hebben hun subzuil binnen gereformeerd Nederland losgelaten, waarbij ze vonden de enige ware kerk te zijn of boven andere kerken te staan. Ik kan weinig christelijkere stappen dan dat bedenken. Van hoogmoedigheid naar bescheidenheid, van "alleen wij hebben de waarheid in pacht" naar de volle breedte van Christus' Kerk. Ps. mijn kinderen eten graag spruitjes!

Kijken we verder naar de ontwikkelingen bij de kerken die vanouds gestempeld werden door het orthodox gereformeerd gedachtengoed, dan kan men m.i. niet anders concluderen dat het gereformeeerd gedachtengoed een kwijnend bestaan lijdt. Ook hierbij geldt net als met de ontkerkelijking van de synodale kerken destijds dat de theologen voorop gaan.

Grappig, ik zie een volledig tegenovergestelde beweging. De orthodoxe kerken zijn de Reformatie en haar boodschap helemaal uit het oog verloren. "Semper Reformanda" is vervangen door het koesteren van oude tradities en gebruiken. In plaats dat de Bijbel wordt gelezen, de liederen gezongen en het woord bediend in de taal van deze tijd wordt er een onbegrijpelijke oude taal in stand gehouden. En waag daar niet aan te komen, oude vertalingen, berijmingen, regeltjes en voorschriften zijn allang heiliger geworden dan beelden dat voor de meeste Katholieken zijn. De orthodoxe kerken bewegen zich zo juist verder af van de kerk zoals de reformatoren die voor ogen hadden en belangrijker, zoals die in de Bijbel beschreven wordt:

In verband met het toenadering zoeken met de Rooms Katholieke kerk kan men het platform Rome Reformatie noemen. Het deert de deelnemers blijkbaar niets dat volgens de opsteller van de Nederlandse Geloofsbelijdenis dat genootschap alle kenmerken van een valse kerk vertoont en de opsteller daar specifiek aan dacht toen hij sprak van het rijk van de antichrist. Onder de verklaring op hun website prijken welbekende namen als Koert van Bekkum, Gijsbert van den Brink, Ad de Bruijne, Arnold Huijgen, etc. Wanneer de theologen al smachtend kijken naar de rivieren Abana en Farpar en de Jordaan als een bedompte sloot behandelen, kun je dan nog anders verwachten van de journalisten, en menen dat zij in een ander voetspoor zullen gaan?

De RKK van toen is twel wat anders dan de kerk van nu. Het probleem zat hem bijvoorbeeld sterk in de aflatenhandel en de bijbehorende corruptie. Ondanks dat wilde Luther eerst graag binnen de Katholieke Kerk blijven en van binnenuit veranderingen doorvoeren. En zoals er toen oprechte gelovigen in de katholieke kerk zaten is dat ook nu nog het geval. Dat ik bepaalde dingen in orthodox gereformeerde kerken onbijbels vind wil niet zeggen dat daar geen oprechte gelovigen zijn, integendeel. En dat je in een tijd dat de kerk snel kleiner wordt (ook de orthodoxe kerken trouwens, die dat men een hoog geboortecijfer nog wat kunnen beperken) toenadering tot elkaar zoekt en elkaar vindt als christenen die geloven in dezelfde God en zichzelf afhankelijk weten van dezelfde genade door zijn Zoon Jezus Christus juich ik alleen maar toe.

[Cahier]

De vrijgemaakten hebben hun subzuil binnen gereformeerd Nederland losgelaten, waarbij ze vonden de enige ware kerk te zijn of boven andere kerken te staan. Ik kan weinig christelijkere stappen dan dat bedenken. Van hoogmoedigheid naar bescheidenheid, van "alleen wij hebben de waarheid in pacht" naar de volle breedte van Christus' Kerk. Ps. mijn kinderen eten graag spruitjes!

Er valt een hoop over de vrijgemaakte zuil zeggen. Maar ik zie eerder de bescheidenheid bij de vrijgemaakten die de zuil hebben opgericht, dan bij de huidige generatie die haar heeft afgebroken en in hoogmoed op de veronderstelde bekrompenheid van hun ouders en grootouders neerzien. Het ging niet om een ‘alleen wij hebben de waarheid in pacht’, maar om ‘wij willen leven overeenkomstig de eis van het verbond’.

Grappig, ik zie een volledig tegenovergestelde beweging. De orthodoxe kerken zijn de Reformatie en haar boodschap helemaal uit het oog verloren. "Semper Reformanda" is vervangen door het koesteren van oude tradities en gebruiken. In plaats dat de Bijbel wordt gelezen, de liederen gezongen en het woord bediend in de taal van deze tijd wordt er een onbegrijpelijke oude taal in stand gehouden. En waag daar niet aan te komen, oude vertalingen, berijmingen, regeltjes en voorschriften zijn allang heiliger geworden dan beelden dat voor de meeste Katholieken zijn. De orthodoxe kerken bewegen zich zo juist verder af van de kerk zoals de reformatoren die voor ogen hadden en belangrijker, zoals die in de Bijbel beschreven wordt:

Ik sprak over orthodox gereformeerden, niet over de bevindelijk gereformeerden.
Semper reformanda is geen slogan voor bandeloze verandering, maar voor een constante zoektocht om dichterbij Gods woord te leven. Wanneer in onze tijd een zogeheten nieuwe hermeneutiek zich aandient waarbij met een beroep op cultuur Gods woord ontkracht wordt, dan is dat niets anders dan de oude vrijzinnigheid in een nieuw jasje. (Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de vrouw in het ambt en de huidige acceptatie van homoseksuele relaties binnen de vanouds vrijgemaakte kerken).
Natuurlijk kan ik hier nog tal van andere zaken aan toevoegen. Is het geestelijk klimaat er werkelijk beter op geworden wanneer kerken hun middagdiensten opgeven? En kun je werkelijk zeggen dat die gemeenten dichter bij de kerk zitten die de reformatoren voor ogen hadden, dan de kerken die op de synode van Dordrecht van 1618-1619 bepaalden dat de middagdiensten zelfs nog doorgang moesten vinden als alleen de dominee en zijn huisgezin aanwezig zouden zijn?

De RKK van toen is twel wat anders dan de kerk van nu. Het probleem zat hem bijvoorbeeld sterk in de aflatenhandel en de bijbehorende corruptie. Ondanks dat wilde Luther eerst graag binnen de Katholieke Kerk blijven en van binnenuit veranderingen doorvoeren. En zoals er toen oprechte gelovigen in de katholieke kerk zaten is dat ook nu nog het geval. Dat ik bepaalde dingen in orthodox gereformeerde kerken onbijbels vind wil niet zeggen dat daar geen oprechte gelovigen zijn, integendeel. En dat je in een tijd dat de kerk snel kleiner wordt (ook de orthodoxe kerken trouwens, die dat men een hoog geboortecijfer nog wat kunnen beperken) toenadering tot elkaar zoekt en elkaar vindt als christenen die geloven in dezelfde God en zichzelf afhankelijk weten van dezelfde genade door zijn Zoon Jezus Christus juich ik alleen maar toe.

Ik wens niet te speculeren op basis van een soort van veronderstelde wedergeboorte van iedereen die zich als christen aandient. Dat wil ik niet binnen de gemeente waar ik lid van ben, laat staan van een kerkgenootschap die ik als valse kerk afwijs. Dat er ook in een Roomse kerk christenen met een zaligmakend geloof zitten of kunnen zitten heeft nooit iemand ontkent.
De Roomse Kerk is na 5 eeuwen niet wezenlijk verschillend van de kerk die de reformatoren tegenkwamen. Ik zou zelfs zeggen dat de huidige kerk er nog erger aan toe is. De maria afgoderij is alleen maar toegenomen. De huidige pausen schurken aan tegen alverzoening en buigen voor Pachamama. De Roomse Kerk is een kameleon die op sofistische wijze hun leer in alle bochten wringt om zo christelijk mogelijk over te komen wanneer ze met protestanten spreken, maar als puntje bij paaltje komt is Trente nog steeds volledig van kracht en wordt bijvoorbeeld de mis nog steeds een werkelijk offer genoemd, zelfs nadat ze je 1000x verzekerd hebben dat het slechts een representatie betreft.

[Marnix]

Er valt een hoop over de vrijgemaakte zuil zeggen. Maar ik zie eerder de bescheidenheid bij de vrijgemaakten die de zuil hebben opgericht, dan bij de huidige generatie die haar heeft afgebroken en in hoogmoed op de veronderstelde bekrompenheid van hun ouders en grootouders neerzien. Het ging niet om een ‘alleen wij hebben de waarheid in pacht’, maar om ‘wij willen leven overeenkomstig de eis van het verbond’.

Dat is een contradictio in terminis. Leven volgens de eis van het verbond betekent ook dat je zicht hebt op de Kerk in de breedte. De vrijgemaakten isoleerden zich veel te veel van de rest en presenteerden zich vaak als enige ware kerk, wat ook gewoon een vorm van hoogmoed is. Dat de intenties niet verkeerd waren geloof ik net als jij maar je kan ook met goede intenties dingen niet goed doen zoals anderen christenen als minderwaardig of fout bestempelen.

Er is een mopje waarbij mensen een rondleiding door de hemel krijgen, langs een dichte deur waar allemaal geroezemoes te horen is komen en vragen: Wat is daar en mogen we kijken? De reactie: "Sst, zachtjes doorlopen, daarachter zitten alle vrijgemaakten, die denken dat ze hier alleen zijn." Natuurlijk is dat een karikatuur maar wel met een dosis waarheid erin, zo ben ik namelijk zelf ook opgegroeid. Dat dat dat nu is losgelaten is alleen maar goed. Jezus Christus roept ons juist op de eenheid in Hem te zoeken ipv verdeeldheid in stand te houden.

Ik sprak over orthodox gereformeerden, niet over de bevindelijk gereformeerden.
Semper reformanda is geen slogan voor bandeloze verandering, maar voor een constante zoektocht om dichterbij Gods woord te leven. Wanneer in onze tijd een zogeheten nieuwe hermeneutiek zich aandient waarbij met een beroep op cultuur Gods woord ontkracht wordt, dan is dat niets anders dan de oude vrijzinnigheid in een nieuw jasje. (Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de vrouw in het ambt en de huidige acceptatie van homoseksuele relaties binnen de vanouds vrijgemaakte kerken).

Dat is een heel andere discussie, dat er mensen voor bijvoorbeeld vrouwen in het ambt zijn of homoseksuele relaties zijn is iets waarover we van mening kunnen verschillen zoals over veel zaken maar ik heb op Bijbelse gronden een andere mening daarover dan jij hebt. Je kan niet van iedereen die voor vrouwen in het ambt is zeggen: Die nemen de Bijbel helemaal niet serieus en willen niet volgens Gods Woord leven. Er zijn meer dan genoeg mensen die dat heel serieus, zoekend, biddend, lezend en luisterend doen en toch op andere dingen uitkomen dan jij doet. En nogmaals, dat de focus in de NGK nu ligt op waar we elkaar vinden in geloof, het dienen van God en het volgen van Jezus Christus ipv of we dogmatisch en cultureel gezien altijd precies op dezelfde lijn zitten juich ik dan alleen maar toe. Dan vind je eenheid buiten kerkmuren, kan je met mensen die op Bibelse gronden voor vrouwen in het ambt zijn en die er op Bijbelse gronden niet voor zijn, God loven en prijzen.

Natuurlijk kan ik hier nog tal van andere zaken aan toevoegen. Is het geestelijk klimaat er werkelijk beter op geworden wanneer kerken hun middagdiensten opgeven? En kun je werkelijk zeggen dat die gemeenten dichter bij de kerk zitten die de reformatoren voor ogen hadden, dan de kerken die op de synode van Dordrecht van 1618-1619 bepaalden dat de middagdiensten zelfs nog doorgang moesten vinden als alleen de dominee en zijn huisgezin aanwezig zouden zijn?

Als jij het geestelijk klimaat laat afhangen van het aantal kerkdiensten op een dag en of dat hetzelfde is als 1500 jaar na Christus in een bepaald land een keer is bedacht maak ik me wel zorgen wat de leidraad op basis waarvan je een oordeel velt over andermans geestelijke leven.

Ik wens niet te speculeren op basis van een soort van veronderstelde wedergeboorte van iedereen die zich als christen aandient. Dat wil ik niet binnen de gemeente waar ik lid van ben, laat staan van een kerkgenootschap die ik als valse kerk afwijs. Dat er ook in een Roomse kerk christenen met een zaligmakend geloof zitten of kunnen zitten heeft nooit iemand ontkent.
De Roomse Kerk is na 5 eeuwen niet wezenlijk verschillend van de kerk die de reformatoren tegenkwamen. Ik zou zelfs zeggen dat de huidige kerk er nog erger aan toe is. De maria afgoderij is alleen maar toegenomen. De huidige pausen schurken aan tegen alverzoening en buigen voor Pachamama. De Roomse Kerk is een kameleon die op sofistische wijze hun leer in alle bochten wringt om zo christelijk mogelijk over te komen wanneer ze met protestanten spreken, maar als puntje bij paaltje komt is Trente nog steeds volledig van kracht en wordt bijvoorbeeld de mis nog steeds een werkelijk offer genoemd, zelfs nadat ze je 1000x verzekerd hebben dat het slechts een representatie betreft.

Dat kan maar zijn in de bevindelijke kerken cultuur en traditie niet minstens zo heilig geworden? Ik kom niet in katholieke diensten maar praat wel af en toe met katholieken over het geloof en dan vind je elkaar toch op Bijbelse gronden in het offer van Christus. Maar we hadden het over het ND. Dat in een ontkerkelijkend landschap er nu een krant voor orthodox christelijk en een krant voor progressief christelijk is lijkt me niet zo vreemd. Dat de vrijgemaakten het enige ware kerkdenken hebben losgelaten en zich meer richten het christendom in de breedte is noodzakelijk maar volgens mij ook goed. Dat maakt niet dat de Reformatie niet noodzakelijk zou zijn zoals je in je openingsstuk schreef:

Het wordt tijd dat het Nederlands Dagblad zich bezint op zijn wortels. De Reformatie was geen overbodige luxe, maar een noodzakelijke terugkeer naar het zuivere Evangelie van Jezus Christus, ontdaan van menselijke hiërarchie en traditievergoding. Laat de krant dán weer een podium aan bieden, in plaats van de rode loper uit te rollen voor de claims van Rome.

Maar mijn reactie was wel om op te roepen om ook zelf in de spiegel te kijken. Ik zie "traditievergoding" juist ook terug in de orthodoxe hoek en dat daardoor zaken die door de Reformatoren juist werden benadrukt volledig overboord zijn gegooid. Dat er gepreekt, gezongen en dat de Bijbel gelezen wordt in de taal van het volk, het is al lang veranderd in een krampachtig proberen vast te houden aan oude tradities, vertalingen en berijmingen. Dat we ons moeten blijven reformeren is allang veranderd in het zoveel mogelijk conserveren van wat we vroeger eens hebben bedacht. Als je je aan allerlei voorschriften niet houdt die geen enkele Bijbelse grondslag hebben word je daarop aangekeken. Dus als we toch oproepen tot een terugkeer naar de Reformatie en de Bijbelse leer, laten we dat er dan ook in meenemen en ondertussen in elkaar zoeken naar wat ons samenbindt, God liefde en genade voor zondaren, het kruis, het sterven en opstaan van Hem.

[elbert]

Dat in een ontkerkelijkend landschap er nu een krant voor orthodox christelijk en een krant voor progressief christelijk is lijkt me niet zo vreemd.

Die krant voor progressief christelijke lezers hadden we toch al? Dat was Trouw. Maar Trouw is inmiddels een krant waar je om de haverklap anti-Israëlische teksten kunt lezen, zoals de term "bestiale territoriumdrift" die in een column op Israël van toepassing wordt geacht en waarbij een link met apen wordt gelegd. De voormalige verzetskrant balanceert hiermee op het randje van antisemitisme, want een link leggen tussen apen, de Joodse staat en bestialiteit is op zijn zachtst gezegd niet fris.
Maar ga gerust verder over het ND. Ik mag hopen dat ze daar niet dusdanig ver naar links (of is het extreem-rechts?) verschuiven als Trouw.

[Marnix]

Die krant voor progressief christelijke lezers hadden we toch al? Dat was Trouw. Maar Trouw is inmiddels een krant waar je om de haverklap anti-Israëlische teksten kunt lezen, zoals de term "bestiale territoriumdrift" die in een column op Israël van toepassing wordt geacht en waarbij een link met apen wordt gelegd. De voormalige verzetskrant balanceert hiermee op het randje van antisemitisme, want een link leggen tussen apen, de Joodse staat en bestialiteit is op zijn zachtst gezegd niet fris.
Maar ga gerust verder over het ND. Ik mag hopen dat ze daar niet dusdanig ver naar links (of is het extreem-rechts?) verschuiven als Trouw.

Sorry maar de Trouw is al decennia lang niet meer een krant voor (progressief) christelijk Nederland. Het ND is dat wel. Daar vind je dit soort columns niet maar durft men wel een beetje kritischer te kijken waar wat er allemaal in Israel gebeurt. De kerk zou zich wel wat kritischer mogen uitlaten over alles wat er in Gaza, Libanon en Westoever gebeurt; het geweld, de slachtoffers, de kolinisatie, de apartheid en het racisme gebeurt maar zwijgt en kijkt de andere kant op want Israel is Gods volk. Uiteraard op een fatsoenlijke manier.

[elbert]

Sorry maar de Trouw is al decennia lang niet meer een krant voor (progressief) christelijk Nederland.

Ze vinden zichzelf tegenwoordig "onafhankelijk vanuit een protestants-christelijke achtergrond". Maar er zijn genoeg lezers (zeker ouderen die al decennia lang abonnee zijn) van die krant die nog denken dat het een progressief-christelijke krant is.

Het ND is dat wel. Daar vind je dit soort columns niet maar durft men wel een beetje kritischer te kijken waar wat er allemaal in Israel gebeurt. De kerk zou zich wel wat kritischer mogen uitlaten over alles wat er in Gaza, Libanon en Westoever gebeurt; het geweld, de slachtoffers, de kolinisatie, de apartheid en het racisme gebeurt maar zwijgt en kijkt de andere kant op want Israel is Gods volk. Uiteraard op een fatsoenlijke manier.

"De" kerk? Welke kerk precies?
Ook in de kerken geldt: "zoveel hoofden, zoveel zinnen", zeker als het om Israël gaat.
Je hebt er die het liefst Israël zien verdwijnen, want ze vinden het een genocidale staat en bovendien zijn ze tegen zionisme, dus tegen een eigen staat voor het Joodse volk. En inderdaad heb je aan de andere kant mensen die vinden dat Israël boven alle kritiek verheven is "want Israël is Gods volk". Probeer die maar eens door 1 deur te krijgen. Beide standpunten zijn mijns inziens verkeerd trouwens.
De profetie uit Zacharia dat Jeruzalem een bedwelmende beker en een steen die moeilijk te tillen is voor alle volken (Zach. 12:2-3), geldt blijkbaar ook voor christenen.

[Cahier]

Dat is een contradictio in terminis. Leven volgens de eis van het verbond betekent ook dat je zicht hebt op de Kerk in de breedte. De vrijgemaakten isoleerden zich veel te veel van de rest en presenteerden zich vaak als enige ware kerk, wat ook gewoon een vorm van hoogmoed is. Dat de intenties niet verkeerd waren geloof ik net als jij maar je kan ook met goede intenties dingen niet goed doen zoals anderen christenen als minderwaardig of fout bestempelen.

Er is een mopje waarbij mensen een rondleiding door de hemel krijgen, langs een dichte deur waar allemaal geroezemoes te horen is komen en vragen: Wat is daar en mogen we kijken? De reactie: "Sst, zachtjes doorlopen, daarachter zitten alle vrijgemaakten, die denken dat ze hier alleen zijn." Natuurlijk is dat een karikatuur maar wel met een dosis waarheid erin, zo ben ik namelijk zelf ook opgegroeid. Dat dat dat nu is losgelaten is alleen maar goed. Jezus Christus roept ons juist op de eenheid in Hem te zoeken ipv verdeeldheid in stand te houden.

De kerk in de breedte offert voor de Baäls. Dat was in het Oude Testament het geval en dat is ook nu nog het geval. Het spoor dat de christen wordt gewezen is de breedte van de smalle weg. Op het moment dat christenen niet aan één en dezelfde avondmaalstafel kan zitten, dan zit men niet op het zelfde grondvlak en kan men wel samenwerken, maar niet samen bouwen. Dat is wat onze vrijgemaakte grootouders helder zagen. Met de afbraak van de zuil, heeft men nu de brede weg gekerstend; er is immers niets op de brede weg te vinden dat ook niet in de breedte van de Kerk gevonden wordt. En aan welwillendheid van de christenen in de breedte van de wereldkerk heeft men nimmer hoeven twijfelen.

Het brede christendom heeft het ‘wees niet hoogmoedig’ tot haar leus gemaakt. Waag het daarom niet om Reiniers Sonnevelds pennenvrucht ‘het einde van de hel’ al te hevig bekritiseren, want anders ben je hoogmoedig en wordt je verketterd omdat je blijkbaar de waarheid in pacht hebt. En als dus over enige jaren iemand twijfel heeft of Jezus wel werkelijk God is, ook dan mag je dat niet al te fel afwijzen en moet dat ook een podium in de kerk krijgen. ‘Wees niet hoogmoedig’ is dan ook bij uitstek geschikt om allerlei goddeloosheid binnen de kerk in te voeren.

Dat is een heel andere discussie, dat er mensen voor bijvoorbeeld vrouwen in het ambt zijn of homoseksuele relaties zijn is iets waarover we van mening kunnen verschillen zoals over veel zaken maar ik heb op Bijbelse gronden een andere mening daarover dan jij hebt. Je kan niet van iedereen die voor vrouwen in het ambt is zeggen: Die nemen de Bijbel helemaal niet serieus en willen niet volgens Gods Woord leven. Er zijn meer dan genoeg mensen die dat heel serieus, zoekend, biddend, lezend en luisterend doen en toch op andere dingen uitkomen dan jij doet. En nogmaals, dat de focus in de NGK nu ligt op waar we elkaar vinden in geloof, het dienen van God en het volgen van Jezus Christus ipv of we dogmatisch en cultureel gezien altijd precies op dezelfde lijn zitten juich ik dan alleen maar toe. Dan vind je eenheid buiten kerkmuren, kan je met mensen die op Bibelse gronden voor vrouwen in het ambt zijn en die er op Bijbelse gronden niet voor zijn, God loven en prijzen.

Als jij het geestelijk klimaat laat afhangen van het aantal kerkdiensten op een dag en of dat hetzelfde is als 1500 jaar na Christus in een bepaald land een keer is bedacht maak ik me wel zorgen wat de leidraad op basis waarvan je een oordeel velt over andermans geestelijke leven.

Het gaat hierbij om voorbeelden. De Reformatoren gingen op een bepaalde manier met de Schrift om. Dat wordt zichtbaar in dit soort casussen.
In de voorbeelden van vrouw in het ambt en homoseksualiteit is het niet zo dat er op Bijbelse gronden een andere mening bestaat of dat dit tot de middelmatige zaken behoort, maar dat door hun voorstanders de Bijbel onder juk van seculier gedachtengoed en verlichtingsdenken wordt geplaatst en niet meer zichzelf mag uitleggen. Wanneer de bijbel als kenbron van het geloof op een tweede plan wordt gezet, zit men automatisch dichter bij Rome, dan bij de Reformatie, getuige art. 7 NGB, en is het geen wonder dat men daar geen tegenweer meer voor heeft.

Als op dat seculariserend spoor wordt voortgegaan dan kan er een keer een tijd komen dat men zichzelf mag gaan afvragen welke Jezus men liefheeft. Is dat werkelijk de Jezus van de Schriften, die pal stond voor de morele waarden en normen van de Wet van Mozes, of een Jezus als maaksel van een progressief Christendom dat meer lijkt op een moderne herinterpretatie van een sprookjesfiguur die nooit echt geleefd kan hebben.

Dat kan maar zijn in de bevindelijke kerken cultuur en traditie niet minstens zo heilig geworden? Ik kom niet in katholieke diensten maar praat wel af en toe met katholieken over het geloof en dan vind je elkaar toch op Bijbelse gronden in het offer van Christus. Maar we hadden het over het ND. Dat in een ontkerkelijkend landschap er nu een krant voor orthodox christelijk en een krant voor progressief christelijk is lijkt me niet zo vreemd. Dat de vrijgemaakten het enige ware kerkdenken hebben losgelaten en zich meer richten het christendom in de breedte is noodzakelijk maar volgens mij ook goed. Dat maakt niet dat de Reformatie niet noodzakelijk zou zijn zoals je in je openingsstuk schreef:

Het wordt tijd dat het Nederlands Dagblad zich bezint op zijn wortels. De Reformatie was geen overbodige luxe, maar een noodzakelijke terugkeer naar het zuivere Evangelie van Jezus Christus, ontdaan van menselijke hiërarchie en traditievergoding. Laat de krant dán weer een podium aan bieden, in plaats van de rode loper uit te rollen voor de claims van Rome.

Maar mijn reactie was wel om op te roepen om ook zelf in de spiegel te kijken. Ik zie "traditievergoding" juist ook terug in de orthodoxe hoek en dat daardoor zaken die door de Reformatoren juist werden benadrukt volledig overboord zijn gegooid. Dat er gepreekt, gezongen en dat de Bijbel gelezen wordt in de taal van het volk, het is al lang veranderd in een krampachtig proberen vast te houden aan oude tradities, vertalingen en berijmingen. Dat we ons moeten blijven reformeren is allang veranderd in het zoveel mogelijk conserveren van wat we vroeger eens hebben bedacht. Als je je aan allerlei voorschriften niet houdt die geen enkele Bijbelse grondslag hebben word je daarop aangekeken. Dus als we toch oproepen tot een terugkeer naar de Reformatie en de Bijbelse leer, laten we dat er dan ook in meenemen en ondertussen in elkaar zoeken naar wat ons samenbindt, God liefde en genade voor zondaren, het kruis, het sterven en opstaan van Hem.

Zoals reeds eerder gesteld schreef ik over de orthodox gereformeerden, niet over de bevindelijk gereformeerden. In het enig ware kerk denken van de vrijgemaakten, waren de bevindelijke kerkgenootschappen immers evenzeer óf valse kerken óf scheurkerken. (In het bekritiseren van die hoek lijk je overigens behoorlijk vrijgemaakt te zijn gebleven) Tot de orthodox gereformeerden behoorden tot de jaren ’60, de Gereformeerde Kerken in Nederland (synodaal), de Gereformeerde Kerken in Nederland (vrijgemaakt), een deel van de Christelijke Gereformeerden en binnen de Hervormde Kerk een deel van de Gereformeerde Bond en een deel van de Confessionele Vereniging.

Het feit dat je nu op de Bevindelijken focust en de vinger naar hun wijst, toont precies wat ik al aangaf, dat het orthodox gereformeerd gedachtengoed een zieltogend leven lijdt en dat er geen noemenswaardig orthodox gereformeerde stroming in Nederland meer bestaat dat enig richting kan geven in christelijk Nederland. We kunnen zelfs stellen dat orthodox gereformeerd Nederland in de meerderheid is opgegaan in de vrijzinnigheid. Iets dat je zelf ook al eigenlijk erkent door het Nederlands Dagblad de karakteriseren als een ‘progressief christelijke krant’.

Het Nederlands Dagblad heeft net als Trouw haar roots in het orthodox gereformeerd smaldeel, terwijl het Reformatorisch Dagblad haar roots voornamelijk in de bevindelijke zuil heeft. We kunnen daarom afsluiten met de conclusie dat er nu geen orthodox gereformeerde krant meer bestaat.

[Marnix]

Ze vinden zichzelf tegenwoordig "onafhankelijk vanuit een protestants-christelijke achtergrond". Maar er zijn genoeg lezers (zeker ouderen die al decennia lang abonnee zijn) van die krant die nog denken dat het een progressief-christelijke krant is.

Dan letten die mensen niet erg op want Trouw zelf zal inderdaad hooguit op hun christelijke achtergrond wijzen.

"De" kerk? Welke kerk precies?
Ook in de kerken geldt: "zoveel hoofden, zoveel zinnen", zeker als het om Israël gaat.
Je hebt er die het liefst Israël zien verdwijnen, want ze vinden het een genocidale staat en bovendien zijn ze tegen zionisme, dus tegen een eigen staat voor het Joodse volk. En inderdaad heb je aan de andere kant mensen die vinden dat Israël boven alle kritiek verheven is "want Israël is Gods volk". Probeer die maar eens door 1 deur te krijgen. Beide standpunten zijn mijns inziens verkeerd trouwens.
De profetie uit Zacharia dat Jeruzalem een bedwelmende beker en een steen die moeilijk te tillen is voor alle volken (Zach. 12:2-3), geldt blijkbaar ook voor christenen.

Ik bedoel de kerk in de volle breedte en dan dus ook niet alleen de verbanden, ook de media en zo die namens hen spreken. Ik weet dat die heel breed is maar in die breedte hoor ik relatief weinig kritiek, vooral angst gebrek daaraan / angst om die uit te spreken omdat het Israel is. Misschien dat Zacharia daar ook wel op doelde. Ps. kritiek hebben is hopelijk niet dat je een land graag wil zien verdwijnen of een volk haat maar wel dat je hoopt dat ze hun houding en gedrag veranderen. Niet vanuit haat maar juist vanuit liefde. Dat wordt vaak vergeten. En daarnaast is de regering en een deel van Israel die dit doet / steunt en staat lang niet iedereen achter dat beleid. Dat is logisch maar in het geval van Israel is het goed dat ook te blijven benadrukken om alle schijn van antisemitisme (of beschuldigingen daarvan als je kritiek bent op de huidige koers van Israel) te voorkomen.

[elbert]

Ps. kritiek hebben is hopelijk niet dat je een land graag wil zien verdwijnen of een volk haat maar wel dat je hoopt dat ze hun houding en gedrag veranderen.

Maar als ik vraag: "hoe dan?" dan krijg ik lang niet altijd concrete antwoorden. En als ik die wel krijg, dan is de consequentie daarvan meestal dat de bewoners van Israel daardoor minder veilig kunnen leven.
Dat is een lastig verhaal om te verkopen nadat er op 7 oktober 2023 meer dan 1200 mensen zijn afgeslacht.

[Marnix]

Maar als ik vraag: "hoe dan?" dan krijg ik lang niet altijd concrete antwoorden. En als ik die wel krijg, dan is de consequentie daarvan meestal dat de bewoners van Israel daardoor minder veilig kunnen leven.
Dat is een lastig verhaal om te verkopen nadat er op 7 oktober 2023 meer dan 1200 mensen zijn afgeslacht.

Houding en gedrag veranderen hoeft niet altijd negatieve gevolgen voor de veiligheid te hebben. De termen apartheid / ongelijkheid zijn hier wel vaker gevallen en vallen ook consequent in rapporten die worden gemaakt. Als je kijkt naar het geweld door kolonisten, het illegaal uitbreiden van Westoever, het inperken van rechten van Palestijnen, verschil in straffen die je kan krijgen etcetera zijn er tal van mogelijkheden. Je kan zorgen dat er hulp mag worden verleend in Gaza in plaats van alle hulpverleners te weren, dat er hulpmiddelen zijn ipv het meeste bij de grenzen tegen te houden, dat er pers is in plaats van die te weren of te doden als ze ze negatief uitlaten over de rol van Israel in de oorlog. Er zou onderscheid gemaakt kunnen worden tussen een terroristische organisatie als Hamas en de rest van het Palestijnse volk. Er zou niet meer samengewerkt kunnen worden met extreemrechtse / ultranationalistische ministers in de regering die openlijk oproepen tot geweld en op alle vlakken laten merken dat ze zich superieur voelen, betere mensen dan Palestijnen. De uitlatingen die ze doen zijn al jaren schokkend en ondanks dat zitten ze nog steeds in de regering van Netanyahu. Algemene afspraken als het oorlogsrecht, afspraken over welke gebieden van wie zijn en mensenrechten zouden kunnen worden gehandhaafd. Er zou gestopt kunnen worden met liegen wanneer het uitkomt, bijvoorbeeld als je een konvooi met hulpverleners doodschiet om een van de vele voorbeelden te noemen. Er zouden onderzoeken gedaan kunnen worden als je eigen mensen overduidelijk buiten hun boekje gaan. Door de huidige aanpak wordt de kans op meer geweld over en weer alleen maar groter want als je alle Palestijnen onderdrukt en als minderwaardig beschouwt en behandelt gaat dat niet zorgen voor meer veiligheid maar juist voor minder, daarnaast heeft de bevolking de keuze tussen twee groeperingen voor wie hun levens allebei niets waard zijn...

En hopelijk komt er een andere regering want de huidige wordt gegijzeld door extreemrechts / ultranationalisten en wat zijn daar standpunten van? Juist: wij zijn beter dan anderen, wij horen hier en anderen niet. Met een andere regering zou er prima een iets humaner beleid met minder ongelijkheid mogelijk kunnen zijn, ook al is het natuurlijk een illusie om te denken dat het conflict daarmee wordt opgelost.

[Marnix]

De kerk in de breedte offert voor de Baäls. Dat was in het Oude Testament het geval en dat is ook nu nog het geval. Het spoor dat de christen wordt gewezen is de breedte van de smalle weg. Op het moment dat christenen niet aan één en dezelfde avondmaalstafel kan zitten, dan zit men niet op het zelfde grondvlak en kan men wel samenwerken, maar niet samen bouwen. Dat is wat onze vrijgemaakte grootouders helder zagen. Met de afbraak van de zuil, heeft men nu de brede weg gekerstend; er is immers niets op de brede weg te vinden dat ook niet in de breedte van de Kerk gevonden wordt. En aan welwillendheid van de christenen in de breedte van de wereldkerk heeft men nimmer hoeven twijfelen.

Het brede christendom heeft het ‘wees niet hoogmoedig’ tot haar leus gemaakt. Waag het daarom niet om Reiniers Sonnevelds pennenvrucht ‘het einde van de hel’ al te hevig bekritiseren, want anders ben je hoogmoedig en wordt je verketterd omdat je blijkbaar de waarheid in pacht hebt. En als dus over enige jaren iemand twijfel heeft of Jezus wel werkelijk God is, ook dan mag je dat niet al te fel afwijzen en moet dat ook een podium in de kerk krijgen. ‘Wees niet hoogmoedig’ is dan ook bij uitstek geschikt om allerlei goddeloosheid binnen de kerk in te voeren.

Het bekende riedeltje als er iets in de kerk verandert: Hoe durf je, dit is een vrijbrief voor alle veranderingen, nog een poosje en Jezus is geen God meer. We maken zelf iets heel smal en waag het eens het breder te willen maken. En ondertussen is het vooral een vrijbrief om de lokale subcultuur maar te laten zoals die is. De smalle weg is van wat Jezus erover veranderd in de kleine groep orthodox gereformeerden en hun leer en alles wat daar buiten valt hoort bij de brede weg. Twee kerkdiensten, de formulieren enz zijn dan de toetsstenen van of je samen avondmaal kunt vieren. Sorry maar ik hou het dan liever tot de Apostolische Geloofsbelijdenis. En daarin zie ik veel meer van Gods grootheid dan in de "wij zijn goed en zij zijn fout"-houding van vroeger. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de Kerk van Christus op heel veel plekken helemaal geen reformatie / gereformeerd zijn kent....

Het gaat hierbij om voorbeelden. De Reformatoren gingen op een bepaalde manier met de Schrift om. Dat wordt zichtbaar in dit soort casussen.
In de voorbeelden van vrouw in het ambt en homoseksualiteit is het niet zo dat er op Bijbelse gronden een andere mening bestaat of dat dit tot de middelmatige zaken behoort, maar dat door hun voorstanders de Bijbel onder juk van seculier gedachtengoed en verlichtingsdenken wordt geplaatst en niet meer zichzelf mag uitleggen. Wanneer de bijbel als kenbron van het geloof op een tweede plan wordt gezet, zit men automatisch dichter bij Rome, dan bij de Reformatie, getuige art. 7 NGB, en is het geen wonder dat men daar geen tegenweer meer voor heeft.

Als op dat seculariserend spoor wordt voortgegaan dan kan er een keer een tijd komen dat men zichzelf mag gaan afvragen welke Jezus men liefheeft. Is dat werkelijk de Jezus van de Schriften, die pal stond voor de morele waarden en normen van de Wet van Mozes, of een Jezus als maaksel van een progressief Christendom dat meer lijkt op een moderne herinterpretatie van een sprookjesfiguur die nooit echt geleefd kan hebben.

Als de Bijbel niet meer serieus wordt genomen zou dat inderdaad zorgwekkend zijn maar ik zie daarin geen veranderingen ten opzichte van 30 jaar geleden. Dat men dingen anders ziet dan toen is wat anders dan dat men de Bijbel niet meer serieus neemt, integendeel, veranderingen kunnen ook het gevolg zijn van dat wel doen. Daarom noemde is de visie op andere kerkgenootschappen als voorbeeld, waar die vroeger werden afgekeurd en er nu juist toenadering is, er recent zelfs een fusie was. Dat was eerder het gevolg van de Bijbel wel serieus nemen dan dat niet doen want ik geloof niet dat je binnen de echte kaders die de Bijbel schetst, moeiteloos de kerkelijke verdeeldheid in Nederland zo kan laten.

Zoals reeds eerder gesteld schreef ik over de orthodox gereformeerden, niet over de bevindelijk gereformeerden. In het enig ware kerk denken van de vrijgemaakten, waren de bevindelijke kerkgenootschappen immers evenzeer óf valse kerken óf scheurkerken. (In het bekritiseren van die hoek lijk je overigens behoorlijk vrijgemaakt te zijn gebleven) Tot de orthodox gereformeerden behoorden tot de jaren ’60, de Gereformeerde Kerken in Nederland (synodaal), de Gereformeerde Kerken in Nederland (vrijgemaakt), een deel van de Christelijke Gereformeerden en binnen de Hervormde Kerk een deel van de Gereformeerde Bond en een deel van de Confessionele Vereniging.

Klopt, iedereen hier zou volgens die oude overtuiging fout zijn geweest en in een valse kerk zitten. Sorry maar voor dat denken pas ik op Bijbelse gronden. En ik ben blij dat in de NGK ook veranderd is.

Het feit dat je nu op de Bevindelijken focust en de vinger naar hun wijst, toont precies wat ik al aangaf, dat het orthodox gereformeerd gedachtengoed een zieltogend leven lijdt en dat er geen noemenswaardig orthodox gereformeerde stroming in Nederland meer bestaat dat enig richting kan geven in christelijk Nederland. We kunnen zelfs stellen dat orthodox gereformeerd Nederland in de meerderheid is opgegaan in de vrijzinnigheid. Iets dat je zelf ook al eigenlijk erkent door het Nederlands Dagblad de karakteriseren als een ‘progressief christelijke krant’.

Het Nederlands Dagblad heeft net als Trouw haar roots in het orthodox gereformeerd smaldeel, terwijl het Reformatorisch Dagblad haar roots voornamelijk in de bevindelijke zuil heeft. We kunnen daarom afsluiten met de conclusie dat er nu geen orthodox gereformeerde krant meer bestaat.[/quote]

Klopt, ik zou mezelf ook nooit als orthodox gereformeerd bestempelen. Liever als progressief. Dat jij dat als negatief ziet is duidelijk, je zet hierboven progressief en vrijzinnig op één lijn. Ik deel die mening niet. En wat kranten betreft, we hebben twee christelijke kranten. Het RD die zich wat meer richt op bevindelijk & orthodox, iets rechters is, wat meer de SGP-achterban bedient.... (denk aan bevindelijk gereformeerd, de hervormde bond, delen van de PKN, de rechterflank van de CGK) en het ND die zich richt op de wat modernere stromingen (links CGK, deel van de PKN, NGK, baptisten en evangelische stromingen enzovoorts, wat linkser, een beetje meer de CU-achterban.