Marnix schreef:Nou, ik merk wel dat ik er vooral zelf soms wel aan herinnerd moet worden, dat ik vaak genoeg kwijt ben, er niet bij stilsta, het niet besef. En dat ik dan mijn gebed begin met “Vader”, soms misschien wel omdat ik dat gewoon ben, omdat Jezus zei: als je bidt, begin daar dan mee en daardoor ik het weer besef: Hij is mijn Vader, ik ben Zijn kind en Hij zorgt voor mij. Dat geeft dan rust en vertrouwen. Misschien vergeet jij dat nooit of draag je zoveel vrucht dat dat constant duidelijk is maar bij mij werkt dat niet zo. Ik heb die geheugensteuntjes van Hem soms hard nodig.
Mijn punt is dat je in je eigen hart gewoon weet wat je gelooft en nastreeft, en daarmee weet je wie je vader is.
Ik denk niet dat mijn leven anders verloopt als ik me continu bewust zou zijn dat God onze vader is. Ik leef gewoon mijn leven.
Het Bijbelse verschil tussen God of de duivel als vader lijkt me vrij duidelijk, dus daar hou ik me niet zo mee bezig.
Of God is je vader en je leeft in zijn invloedssfeer of je leeft in de invloedssfeer van de duivel: "De duivel is jullie vader en jullie doen dezelfde dingen als jullie vader. Hij is altijd een moordenaar geweest. Hij kan niets goeds doen, want er is helemaal geen waarheid in hem. Hij is een leugenaar en kan niets anders dan liegen. Hij is de bron van alle leugens."
