Bidden in de Vader-naam

[Tonny]

Ik had een tijd terug een discussie met iemand over God aanspreken als Vader. Ik bid vaak op die manier, aangezien de bijbel God ook zo openbaart, en we ook worden opgeroepen om Hem onze Vader te noemen.

De 'tegenpartij' vindt die naam te dichtbij. God is heilig en wij zijn niet in staat om Hem op de juiste manier Vader te noemen. De enige uitzondering maakte zij voor het 'onze Vader', dat gebed is door Jezus gegeven en een volmaakt gebed. In onze vrije gebeden kunnen we maar beter 'pas op de plaats' maken en Hem aanspreken als Heere of God.

Ik ben er eens op gaan letten. In mijn kerk (GerGem) wordt de Vader-naam enkel gebeden als dat in een formulier-gebed staat. De verschillende christenen om mij heen verschillen hierin. Sommige hoor ik in de Vader-naam bidden, anderen hoor ik die naam nooit gebruiken.

Dus ik was even benieuwd: bidden jullie in de Vader-naam? Waarom wel of niet. Ik wist niet dat dat een 'ding' was in reformatorische kerken

[Marnix]

Ik had een tijd terug een discussie met iemand over God aanspreken als Vader. Ik bid vaak op die manier, aangezien de bijbel God ook zo openbaart, en we ook worden opgeroepen om Hem onze Vader te noemen.

De 'tegenpartij' vindt die naam te dichtbij. God is heilig en wij zijn niet in staat om Hem op de juiste manier Vader te noemen. De enige uitzondering maakte zij voor het 'onze Vader', dat gebed is door Jezus gegeven en een volmaakt gebed. In onze vrije gebeden kunnen we maar beter 'pas op de plaats' maken en Hem aanspreken als Heere of God.

Ik ben er eens op gaan letten. In mijn kerk (GerGem) wordt de Vader-naam enkel gebeden als dat in een formulier-gebed staat. De verschillende christenen om mij heen verschillen hierin. Sommige hoor ik in de Vader-naam bidden, anderen hoor ik die naam nooit gebruiken.

Dus ik was even benieuwd: bidden jullie in de Vader-naam? Waarom wel of niet. Ik wist niet dat dat een 'ding' was in reformatorische kerken

Absoluut. Ik vind het heel bijzonder. Jezus zegt: Als je bidt, bidt dan als volgt: "Onze Vader die in de hemelen zijt, Uw naam worde geheiligd". Maar het is een fundamenteel iets. Het heeft er ook mee te maken dat veel mensen niet van zichzelf durven te zeggen dat ze bekeerd zijn. Ze geloven in God, absoluut. Maar door alleen te geloven dat Hij er is wordt Hij niet je Vader, dat wordt Hij alleen als je door Christus bent gered. Daar gaat het denk ik in de eerste plaats mis. En misschien dat mensen die zich bekeerd weten God soms wel als Vader aanspreken maar als je in de kerk bent en veel mensen zijn niet bekeerd, dan wordt dus al snel God als God, Heer en Koning aangesproken maar niet als Vader. En dat zie je denk ik ook in veel andere dingen terug. Bijvoorbeeld als je kijkt naar kleding. Als je in je gewone kleren komt zal je waarschijnlijk eerder horen: Zo ga je toch niet bij de Koning op bezoek? Terwijl ik eerder denk: Als ik bij mijn vader op bezoek ga hoef ik me toch niet in een pak te hijsen? God is beiden, Koning en Vader maar waar de nadruk op ligt bepaalt vaak wel hoe je je gaat gedragen. Een misverstand is dan dat het een als eerbiedig wordt neergezet en het ander niet want eerbied hebben voor een koning uit zich weer heel anders dan het hebben van eerbied voor je vader. Je kan eerbied voor je vader hebben maar er vrij mee praten, als kind bij op schoot kruipen en knuffels geven enzovoorts maar dat zal je niet snel doen als je bij de koning op bezoek gaat. Maar volgens mij maakt dat het juist zo mooi en bijzonder dat God in Christus ook je Vader wil zijn. Of je dat nou gelooft of niet of erover twijfelt, Hij zegt en belooft dat al tegen je van kinds af aan. Dat de relatie niet meer afstandelijk is maar intiem, dat maakt het geloof juist extra bijzonder.

[gravo]

Het heeft mijns inziens inderdaad te maken met de schroom om zichzelf als kind van God te zien. Als je kind van God bent, dan is Hij je Vader.
Het is niet leuk om te constateren, maar voor veel mensen in de bevindelijk gereformeerde kring is God in familiaire of relationele zin niets. Ja, Hij is de Schepper, de Almachtige en vooral Degene bij wie je in het krijt staat. Zonder het kindschap is Hij de Rechter Die jou zal oordelen.

En zo digitaal is het ook echt. Alle milde bewoordingen omtrent God of over de omgang met God vallen in feite in het niet, zolang je nog geen kind van God bent. De prediking, je gebeden, Gods zegeningen in het leven, je opvoeding, je kerkgang, als het er op aankomt telt dit alles niet echt. Het is en blijft slechts een uitwendige zaak, ook al heeft het een min of meer verplichtend karakter.

Zolang God Zichzelf niet als Vader in je leven openbaart is er geen relatie met God. Het moet van Zijn kant komen. Je moet opnieuw geboren worden, dan pas ben je een waarachtig kind van God.

Dat je ouders gelovig zijn en je meenamen naar de kerk bepaalt niet of je een kind van God bent. Zelfs van de doop wordt op meer of minder strenge toon gezegd dat dit geen teken van dat waarachtige kindschap is!

Alleen God Zelf kan dat kindschap in je werken. Door de Heilige Geest die uitwerkt wat God in de eeuwigheid heeft besloten.

En hier komt de eigenlijke en beslissende stelling in het geding: het is Gods wil, Gods soevereine welbehagen, Zijn besluit van eeuwigheid dat bepaalt of het kindschap en dus het Vaderschap bestaat.
Het genadeverbond (het kindschap en het vaderschap) wordt beheerst door deze uitverkiezing.

Kortom, als je God als Vader aanspreekt, terwijl daar op grond van het besluit van God geen enkele reden voor is, bedrieg je jezelf en spreek je God verkeerd aan. Je claimt dan iets dat je niet kunt rechtvaardigen. Je probeert God je Vader te noemen, terwijl het niet zo is. Het zal het oordeel alleen maar strenger maken.

Je voelt in deze redeneertrand, dat je volkomen kunt vastdraaien in dit denken. Immers, er is geen zekerheid. Misschien word ik ooit wedergeboren, maar misschien ook niet. De veilige optie is: voorlopig maar uitgaan van de idee dat je (nog) geen kind van God bent.

Maar ja, daar zeg je ook mee dat je dus voor zeker verloren zult gaan.

Dus toch maar doorgaan met bidden, God zoeken, lezen, luisteren, naar de kerk gaan.

Maar daar wordt het niet makkelijker van als je tegelijkertijd onophoudelijk hoort dat je jezelf zo makkelijk kunt bedriegen. Dat je vrome leven heel wat lijkt, maar dat de beslissende genade toch afwezig kan zijn.

Niets brengt die zekerheid.

De andere optie: dan maar aannemen dat het wel goed komt en dat je jezelf dus als een gelovige mag beschouwen als je dit ook echt zo kunt voelen en ervaren.

Als je dit doet word je zo mogelijk nog harder veroordeelt. Je beeldt het je in! Je doet alsof! Je gelooft dat je gelooft! Maar bedrieg jezelf toch niet voor de eeuwigheid. God moet je leven veranderen. Je kunt er zelf niets aan bijdragen. Wat nu als het niet echt is, dat geloof van jou?

Gelukkig heb ik zelf de uitweg hieruit gevonden, maar ik kan me nog levendig de worsteling herinneren die met bovenstaande theologie gepaard ging. Een onontwarbare knoop, die moedeloos, vreugdeloos en machteloos kan maken.

Er is een Deur, maar deze wordt maar niet geopend!

gravo

[Marnix]

Mooi omschreven. Maar als we kijken naar het Onze Vader zien we dat het niet een klein groepje insiders betreft, geen afgezonder clubje wedergeboren christenen die voorbeeldig leven. Hij zegt het tegen een mensenmassa die nieuwsgierig is naar Zijn woorden, tegen discipelen die twijfelen, ruzie maken over wie de grootste is, waaronder een verrader zit , die Hem zullen verloochenen. Tegen hen zegt Jezus: begin je gebed met “Onze Vader”

Zou Hij het dan ook niet tegen ons zeggen, ook als we soms twijfelen?

[gravo]

Mooi omschreven. Maar als we kijken naar het Onze Vader zien we dat het niet een klein groepje insiders betreft, geen afgezonder clubje wedergeboren christenen die voorbeeldig leven. Hij zegt het tegen een mensenmassa die nieuwsgierig is naar Zijn woorden, tegen discipelen die twijfelen, ruzie maken over wie de grootste is, waaronder een verrader zit , die Hem zullen verloochenen. Tegen hen zegt Jezus: begin je gebed met “Onze Vader”

Zou Hij het dan ook niet tegen ons zeggen, ook als we soms twijfelen?

Helemaal mee eens. De tragedie is dat het begrip 'God de Vader' in de kringen die ik schetste een dreigende inhoud heeft gekregen. De Vader is buiten Christus, buiten het waarachtige geloof, een verterend vuur.
Dit geheel in tegenstelling tot de gelijkenis die Jezus vertelt over de verloren zoon. Die jongen was bepaald geen vrome knaap, zijn kindschap had hij eigenlijk vergooid, zoals hij zelf ook zegt, maar als hij als zondaar terug komt staat daar de Vader met open armen. Hij vergeeft zijn zondige zoon en richt een feestmaal aan.
Ik zou zeggen: dat is andere koek! Dat is andere theologie dan die van de bevindelijk gereformeerden. Zij hebbben van God een functionaris gemaakt Die gebonden is aan onwrikbare, verschrikkelijke besluiten. Wantrouwend en terughoudend als de oudste zoon uit de gelijkenis.
Maar God is emotioneel met de mens verbonden. Hij heeft een hart, Hij kan blij zijn als een zondaar terugkeert. Geen spoor van terughoudendheid.
En Hij is vrij in Zijn handelen. Soeverein! Zeker, maar laten we er ook bij zeggen dat God een licht is en dat er in Hem totaal geen duisternis is. Hij is liefde! Daar past geen somber godsbeeld bij. Hij is vrij, maar Hij gebruikt die vrijheid ons ten goede.
Alsof wij zomaar zouden mogen vermoeden dat God het overgrote deel van de mensheid besloten heeft niet te redden. Die indruk wordt helaas wel eens gewekt.

"Laten we goed spreken van God", werd vroeger in mijn kerk altijd gezegd.
Ja, laten we dat doen.

gravo

[Hans1978]

Ik had een tijd terug een discussie met iemand over God aanspreken als Vader. Ik bid vaak op die manier, aangezien de bijbel God ook zo openbaart, en we ook worden opgeroepen om Hem onze Vader te noemen.

De 'tegenpartij' vindt die naam te dichtbij. God is heilig en wij zijn niet in staat om Hem op de juiste manier Vader te noemen. De enige uitzondering maakte zij voor het 'onze Vader', dat gebed is door Jezus gegeven en een volmaakt gebed. In onze vrije gebeden kunnen we maar beter 'pas op de plaats' maken en Hem aanspreken als Heere of God.

Ik ben er eens op gaan letten. In mijn kerk (GerGem) wordt de Vader-naam enkel gebeden als dat in een formulier-gebed staat. De verschillende christenen om mij heen verschillen hierin. Sommige hoor ik in de Vader-naam bidden, anderen hoor ik die naam nooit gebruiken.

Dus ik was even benieuwd: bidden jullie in de Vader-naam? Waarom wel of niet. Ik wist niet dat dat een 'ding' was in reformatorische kerken

Volgens mij is de vraag niet zozeer of je God in je gebed je Vader noemen mag, maar veeleer de vraag of je het mag nalaten hem zo te zien (en te noemen).

[Marnix]

Volgens mij is de vraag niet zozeer of je God in je gebed je Vader noemen mag, maar veeleer de vraag of je het mag nalaten hem zo te zien (en te noemen).

Maar wat ik aangaf, de vraag is denk ik ook wel wanneer hem Hem zo mag noemen. Volgens mij geloven de meesten dat God door Jezus Christus onze Vader is, dus voor wie Hem volgen. In de orthodoxe / bevindelijke hoek gelooft vrijwel iedereen in God, in Jezus, maar het merendeel zal zich niet bekeerd noemen. En de vraag is dan: Mag je God je Vader noemen als je niet bent bekeerd? Ik denk dat men zal zeggen: Alleen als je door Jezus Christus bent vrijgemaakt, vergeven en geheiligd dus alleen iemand die bekeerd is mag God als Vader aanspreken. Als de meerderheid van een gemeente zich niet bekeerd weet (en dat zie je bijvoorbeeld bij de viering van het avondmaal) is het dan ook logisch dat men bij gezamelijke bijeenkomsten dus God als God aanspreekt en niet als Vader en dat de cultuur is geworden.

Ik zie dat overigens heel anders maar het maakt wat er gebeurt wel logisch en begrijpelijk.

[Tonny]

Maar juist in die kringen maken ze veel gebruik van formuliergebeden. Het gebed in het doopformulier begint met: Almachtige, barmhartige God en Vader, wij danken en loven U, dat Gij ons en onze kinderen.....

de 'heilige heidelbergse cathegesmus vraag 120:
direct aan het begin van ons gebed wil Hij in ons
het kinderlijk ontzag en overgave tot God voortbrengen.
Hierop moet ons gebed gebaseerd zijn,
want God is door Christus onze Vader geworden.
Hij zal ons datgene, waar wij met een oprecht geloof om bidden,
veel minder weigeren dan aardse vaders ons dingen ontzeggen.

In de votum/ groet:
Genade zij u en vrede van God, onze Vader, en van de Heer Jezus Christus in de gemeenschap van de Heilige Geest.

Er is alleen, bij sommige, enorme schoom om dat in een vrij gebed ook te doen

[Marnix]

Maar juist in die kringen maken ze veel gebruik van formuliergebeden. Het gebed in het doopformulier begint met: Almachtige, barmhartige God en Vader, wij danken en loven U, dat Gij ons en onze kinderen.....

de 'heilige heidelbergse cathegesmus vraag 120:
direct aan het begin van ons gebed wil Hij in ons
het kinderlijk ontzag en overgave tot God voortbrengen.
Hierop moet ons gebed gebaseerd zijn,
want God is door Christus onze Vader geworden.
Hij zal ons datgene, waar wij met een oprecht geloof om bidden,
veel minder weigeren dan aardse vaders ons dingen ontzeggen.

In de votum/ groet:
Genade zij u en vrede van God, onze Vader, en van de Heer Jezus Christus in de gemeenschap van de Heilige Geest.

Er is alleen, bij sommige, enorme schoom om dat in een vrij gebed ook te doen

Is het niet zo dat bepaalde formulieren, bewoordingen enz nog wel worden gebruikt omdat het tradiities zijn maar in de prakijk niet zo worden geloofd of beleefd? Men zal over vraag 120 misschien zeggen: Dat geldt de gelovigen maar in de kerk zijn er ook veel mensen onbekeerd. Vraag 120 gaat over de heiliging na de verlossing maar dan moet je dus wel eerst verlost zijn.

[Tonny]

En dan komen we tot de vraag: waarom zijn er zoveel onbekeerd in de kerk, en waarom vinden we dat normaal? Is er zo weinig vrucht op de prediking?
Aan de prediking ligt het niet. Ik zit zelf in de GerGem. Onze prediking is ruim (God belooft het, wijs Hem maar op Zijn beloften, strijd om in te gaan) en gaat niet uit van een zogenoemde 'Paulus-bekering' maar we worden aangespoord om te letten op de kenmerken, zoals in de brieven van Johannes. Maar dat is weer een heel andere discussie.

Ben benieuwd of er nog mensen reageren die bewust niet bidden in de Vader-naam.

[naamloos]

En dan komen we tot de vraag: waarom zijn er zoveel onbekeerd in de kerk, en waarom vinden we dat normaal? Is er zo weinig vrucht op de prediking?
Aan de prediking ligt het niet. Ik zit zelf in de GerGem. Onze prediking is ruim (God belooft het, wijs Hem maar op Zijn beloften, strijd om in te gaan) en gaat niet uit van een zogenoemde 'Paulus-bekering' maar we worden aangespoord om te letten op de kenmerken, zoals in de brieven van Johannes. Maar dat is weer een heel andere discussie.

Ben benieuwd of er nog mensen reageren die bewust niet bidden in de Vader-naam.

Ik denk daar vrijwel niet over na, als ik me tot iemand richt ga ik er vanuit dat diegene weet dat ik het tegen hem/haar heb.
Ik zou zoiets alleen in speciale gevallen doen, als de nadruk van een titel op een bepaald moment /situatie van belang is.
Als ik tegen mijn vader of moeder praat zeg ik ook niet perse vooraf pa of ma voordat ik op de inhoud overga.
Ik vind het trouwens ook wat ingewikkeld worden want Jezus zegt ons in zijn naam de vader te vragen vragen.
Het is mij allemaal te biblicistisch, een beetje eng zelfs: gebruik ik de goede aanspreek-titel, moet ik eerst in Jezus naam zeggen alvorens me tot de vader te richten, mag/moet ik eerst vader zeggen voordat ik mijn hart lucht ... enz.
Juist bij degenen bij wie je je geliefd, vertrouwd en op je gemak voelt is dat toch geen issue.
Als een kind op vader/moeder komt afrennen, en valt met de deur in huis om te vertellen wat hem/haar is overkomen, bezighoudt, blij/verdrietig/angstig/boos maakt.... welke vader/moeder zou dan zeggen ''ho even, je hebt me niet vooraf vader/moeder/heer/meester ....genoemd."
Of, nog gekker (in mijn ogen) je hebt niet de juist houding, kleding, volgorde o.i.d.
Volgens mij is de de vader-naam meer bedoeld om afstand te overbruggen, maar als er een ding van gemaakt wordt schept het juist weer afstand.
Geen idee waarom eerbied uit bepaalde relgels zou moeten worden 'afgedwongen' eerbied zit in je hart en ieder uit zich dat op z'n eigen unieke manier. (Iets met de letter en de geest)

En wat betreft 'de vele onbekeerden' in de kerk, ik vraag me altijd af: wat doen ze allemaal verkeerd waarvan ze zich niet willen bekeren?
Waarom zitten ze überhaupt in de kerk dan? Om elke zondag 2x te horen dat ze fout zitten?
De Bijbel is heel concreet over bekering, niks vaags aan.
Wat ik niet normaal vind is iemand op te roepen tot bekering zonder contreet te zeggen wat hij/zij fout doet.