Oorlogsfilms

(Off topic en niet-serieuze posts worden verwijderd)

Moderator: Moderafo's

Gebruikersavatar
Jesaja40
Luitenant
Luitenant
Berichten: 638
Lid geworden op: 27 jun 2017 10:38
Locatie: Het Gooi

Re: Oorlogsfilms

Berichtdoor Jesaja40 » 04 mei 2019 21:09

Chaya brengt in:

Jarenlang dachten mensen tamelijk zwart-wit over de Duitsers, maar het lag een stuk genuanceerder.

Klopt Chaya, helemaal mee eens. Ook ik moest bevrijd worden van de haat die men aan mijn volksgenoten heeft aangedaan. Gelukkig maar, want anders zou de vijand nog steeds met zijn ijzeren roede mij slaan. Natuurlijk kan je er boven gaan staan maar dat neemt de pijn niet weg. Die wond die geslagen is blijft voorlopig nog bij de overlevers, de eerste en de tweede generatie van die overlevers.

Ook ik vraag mij af: wat is de reden geweest dat ik die verschrikking mocht overleven? Wat is het doel van de Eeuwige met mijn leven? Ben ik Zijn ambassadeur of ben ik een mens vol wrok naar mijn naaste die zoveel onheil heeft aangericht. Dat proces heeft zeker 60 jaar geduurd voordat ik daar definitief afscheid van heb kunnen nemen. Het was alsof ik opnieuw bevrijd was van het juk van de vijand. Die zou mij niet meer treffen. In hetzelfde jaar was ik in Yad Vashem en zag daar een volksgenoot lopen: pontificaal droeg hij een shawl met het de volgende tekst "overlevende van Treblinka". Toen dacht ik: man ben je echt bevrijd? Waarom draag je dan dit zo nadrukkelijk uit? Is dat nodig om jezelf zo in het zonlicht te stellen?

Een ander geval: Nederland 50 jaar bevrijd. In onze voormalige woonplaats raakte ik met een voorbijganger in gesprek. Hij wees op de losbandige jeugd en hun kledingstijl. Ik vroeg door: bent u dan niet bevrijd en is er dan voor u geen bevrijdingsfeest? Het gezicht van man werd somber toen hij mij vertelde dat hij als 17 jarige jongeman werd opgepakt om dwangarbeid in Duitsland te verrichten. Dat was geen lolletje, want in de nacht vlogen de bommenwerpers over het gebied heen waar hij te werk was gesteld. Toen hij op een zekere dag naar zijn werk toe ging bleek de fabriek totaal gebombardeerd te zijn.

Niemand lette op hem en berooid keerde hij terug naar Nederland. Dat was zijn indruk van de oorlog. Mijn reactie naar hem was: maar beste man, je bent nooit bevrijd, het bombardement heeft daar een open einde aan gemaakt. Je bent gewoon weggelopen zonder "gedag"" te zeggen. Dat open eind staat eigenlijk nog steeds open. Voor mij was het verrassend te horen: je slaat de spijker op zijn kop ik ben door weg te lopen nooit bevrijd en heb altijd moeten leven met een open eind.

De oorlog, juist die met open einden, zijn nooit afgelopen. Pas als er een definitief graf wordt gevonden kunnen de nabestaanden het afsluiten. Mijn raad aan hem was: ga eens terug naar de plaats en kijk om je heen. De ruïnes zal je wellicht niet meer zien. Maar wel ongeveer de plaats waar je hardop kunt zeggen: voor mij sluit ik hier de oorlog af en vier ik mijn echte bevrijding.

Ook in het geestelijke leven moet men wel eens afscheid nemen van zaken. Ook dat werkt bevrijdend voor de mens.

Op dit moment bevind ik mij in Duitsland en het valt mij op dat er op 8 mei geen noemenswaardige bijeenkomsten zijn. Het is de dag van de capitulatie. Er zijn ook onder het Duitse volk slachtoffers te betreuren: zij die tegen hun wil gedwongen werden om dienst te doen. Zij die geëxecuteerd werden door hun verzet tegen het regime.

Dan is er nog een andere categorie gesneuvelden: zij die uit haat en fanatisme hun leven gaven voor hun leider. Hierin sta ik volkomen neutraal. Zij zullen rekenschap moeten afleggen tegenover de Eeuwige omtrent hun gedrag.

Maar ben ik beter dan hen omdat mijn wiegje ergens anders stond? Daarom kan ik maar een ding doen: hun gedrag afkeuren.
Ik kreeg niets waar ik om vroeg. Ik kreeg alles wat ik nodig had.

Gebruikersavatar
Chaya
Generaal
Generaal
Berichten: 5928
Lid geworden op: 15 dec 2014 10:38
Locatie: Bij het water

Re: Oorlogsfilms

Berichtdoor Chaya » 07 mei 2019 14:23

Jesaja40 schreef:Chaya citeert:

Gisteravond werd The Boy in the Striped Pyjamas uitgezonden en ik heb weer met een samengeknepen keel gekeken.
Het einde is zo aangrijpend, de moeder die zich op de kleertjes van haar zoon stort, in wanhoop.
Maar ook het gezicht van de vader, waarin de totale wanhoop en waanzin van de oorlog zich opeens bij hem aftekent.

Jarenlang dachten mensen tamelijk zwart-wit over de Duitsers, maar het lag een stuk genuanceerder.


Heel confronterend, maar helaas niet op historische feiten gebaseerd.

Misschien niet, maar het is geen vergezocht verhaal. Het is heel aannemelijk, daarom ontroert het zo.
Vriendschappen van kinderen overstijgt de grenzen. Zij houden zich niet aan de wetten die de volwassenen maken, wie fout is en wie goed is.
Jesaja40 schreef:Klopt Chaya, helemaal mee eens. Ook ik moest bevrijd worden van de haat die men aan mijn volksgenoten heeft aangedaan. Gelukkig maar, want anders zou de vijand nog steeds met zijn ijzeren roede mij slaan. Natuurlijk kan je er boven gaan staan maar dat neemt de pijn niet weg. Die wond die geslagen is blijft voorlopig nog bij de overlevers, de eerste en de tweede generatie van die overlevers.

Jij hebt levenslang!
En het is Genade als je dan toch verder kunt met je leven. Beschadigd, gekwetst, maar je mag leven.
Kun je dan bidden zoals Jezus deed: Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen..

Jesaja40 schreef:Ook in het geestelijke leven moet men wel eens afscheid nemen van zaken. Ook dat werkt bevrijdend voor de mens.

Ja. Je kunt veel onnodige ballast met je meesjouwen inderdaad.
Jesaja40 schreef:Dan is er nog een andere categorie gesneuvelden: zij die uit haat en fanatisme hun leven gaven voor hun leider. Hierin sta ik volkomen neutraal. Zij zullen rekenschap moeten afleggen tegenover de Eeuwige omtrent hun gedrag.

Hoe zal dat zijn, denk ik dan. Komen zij oog in oog te staan met hun slachtoffers?
Ik las een interview met de laatste nazivervolger, waarin hij een paar gruweldaden vertelde.
Baby's werden met hun hoofdje tegen de boom geslagen, om munitie te sparen.
Iemand kreeg een tip van een officier, richt je geweer op de baby, een moeder zal het kind altijd tegen haar hart drukken en zo heb je maar 1 kogel nodig.
Terwijl ik het las en ook nu ik het weer typ, krijg ik het gevoel dat ik in de opengesperde muil van de satan kijk.

Wat is een mens, als God het niet verhoedt?
Wat in stijgende lijn gaat, bevindt zich óók op een hellend vlak


Terug naar “Kunst, Cultuur & Muziek”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast